Bağ bozumu yalnızca üzümün asmadan ayrıldığı zaman değildir. Toprağın, emeğin ve bekleyişin sonunda karşılığını verdiği bir mevsim ritüelidir. İnsan sabahın serinliğinde bağa girdiğinde, toprağa dokunduğunda ve olgunlaşmış salkımları elleriyle topladığında günlük hayatın hızından farklı bir ritme girer. Belki de bağ bozumunun insana verdiği o tuhaf canlılık biraz buradan gelir. Beden çalışırken zihin sadeleşir.
Üstelik bağ bozumu sembolik olarak da güçlüdür. Aylarca büyüyen üzüm dalından ayrılır, fakat bu ayrılık bir son değil, başka bir şeye dönüşmenin başlangıcıdır. Pekmez, şıra, kuru üzüm ya da şarap… Doğa burada insana sessizce aynı şeyi hatırlatır; olgunlaşan her şey sonsuza kadar dalında kalmaz.
Bu yüzden bağ bozumu ruha yalnızca neşe değil, tam tersine hafif bir hüzünle karışmış güçlü bir yenilenme duygusu da katabilir. Kalabalık sofralar, ortak emek, üzüm kokusu, toprak ve sonbaharın yaklaşması insanı hem geçmişe hem de yaşadığı ana bağlar.
Bağ bozumunun gerçek enerjisi; toplamak, bırakmak ve yeniden başlamaktır.
