Antik Mısır mezarlarında arkeologların karşısına yalnızca mumyalar, tabutlar ve değerli eşyalar çıkmaz ekmek, bira, et, meyve, tahıl ve çeşitli yiyeceklerin konulduğu kaplar da bulunur, çünkü Antik Mısırlılar için ölüm insanın tamamen yok olması anlamına gelmiyor aksine başka bir dünyada devam edecek yeni ve oldukça karmaşık bir varoluşun başlangıcı olarak görülüyordu. Bu nedenle mezara bırakılan yiyecekler yalnızca ölen kişiyi hatırlamak için yapılan sembolik hediyeler değildi. Mısırlıların insan anlayışında bedenin yanı sıra ka, ba, akh, isim ve gölge gibi farklı unsurlar bulunuyordu ve bunların arasında özellikle ka, kişinin yaşam gücüyle bağlantılı kabul ediliyordu. İnsan öldüğünde ka'nın varlığını sürdürebilmesi için sunuların önemli olduğuna inanılması, mezarlardaki yiyecek geleneğinin temel nedenlerinden biriydi.
Elbette Antik Mısırlılar ölülerin mezarın içinde fiziksel olarak kalkıp yemek yediğini düşünmüyordu. İnançlarına göre sunulan yiyeceğin görünmeyen özü veya yaşamsal gücü ölen kişinin ka'sına ulaşabiliyor, fiziksel yiyecek ise bu dünyada kalıyordu. Bu nedenle yiyecek sunmak yaşayanlarla ölüler arasında devam eden ilişkinin en önemli parçalarından biri haline gelmişti. Mezarlara bırakılan yiyeceklerin çeşitliliği de dikkat çekiciydi. Ekmek ve bira Antik Mısır beslenmesinin temel unsurları olduğu için mezar sunularında sık görülürken et kümes hayvanları, sebzeler meyveler ve şarap gibi daha değerli ürünler de kişinin toplumsal konumuna ve dönemin geleneklerine göre sunulabiliyordu. Varlıklı insanların mezarlarında hazırlanan geniş sunu listeleri, ölümden sonraki hayatın mümkün olduğunca eksiksiz sürmesini sağlamaya yönelikti
Ancak burada Mısırlıların karşısında önemli bir sorun vardı. Gerçek yiyecek sonsuza kadar dayanamazdı. Bu nedenle zaman içinde oldukça ilginç bir çözüm geliştirdiler. Yiyeceklerin yalnızca kendisini mezara koymak yerine, mezar duvarlarına ekmeklerin, etlerin sebzelerin, içeceklerin ve büyük sofraların resimlerini yaptılar ayrıca sunu listelerini hiyerogliflerle kayalara ve mezar duvarlarına yazdılar. Mısır dini düşüncesinde görüntülerin ve yazılı sözlerin ritüel açıdan etkin olabileceğine inanıldığı için, tasvir edilen yiyeceklerin öteki dünyada ölen kişiye fayda sağlayabileceği düşünülüyordu. Bu yüzden bazı mezarların duvarlarında bugün bize sıradan görünen sahneler vardır tarlada çalışan insanlar ekmek yapan fırıncılar, hayvan yetiştiren çiftçiler, balıkçılar, üzüm toplayan işçiler ve yiyecek hazırlayan hizmetkarlar...
Fakat bu görüntüler yalnızca ölen kişinin eski hayatını anlatan bir albüm değildi aynı zamanda bolluğun ve düzenin ölümden sonra da devam etmesi arzusunu temsil ediyordu. Mezar kültünün yaşayanlarla bağlantısı da burada ortaya çıkıyordu. Aile üyeleri ve bazı durumlarda mezar kültüyle görevli kişiler belirli zamanlarda mezara gelerek yiyecek ve içecek sunabiliyor, böylece ölen kişinin hatırasını ve kültünü sürdürüyordu Yaşayanların ölüyü hatırlaması Antik Mısır düşüncesinde son derece önemliydi, çünkü kişinin adının söylenmeye devam etmesi bile onun varlığının devamıyla ilişkilendiriliyordu. Bu geleneğin en dikkat çekici unsurlarından biri de hetep di nesu olarak bilinen sunu formülüydü. Mezar stellerinde ve duvarlarında sıkça görülen bu metinlerde tanrılar aracılığıyla ölüye ekmek bira, sığır, kuş, keten ve yaşam için gerekli çeşitli şeylerin verilmesi dilenirdi. Böylece gerçek yiyecek bulunmadığında bile yazılı ve söylenen sununun ölen kişiye ulaşabileceği düşünülüyordu.
Firavunlar ve seçkinler için hazırlanan mezarlarda bu düşünce çok daha görkemli hale geldi. Mezar odaları yalnızca bedenin saklandığı yerler değil, ölümden sonraki varoluşun sürdürülebileceği kutsal alanlar olarak düzenleniyor yiyeceklerden mobilyalara, giysilerden takılara kadar kişinin ihtiyaç duyabileceği düşünülen birçok şey mezar dünyasının parçası haline getiriliyordu. Fakat bütün bunların arkasında yalnızca ölüm korkusu yoktu. Antik Mısırlılar Nil'in her yıl çekilip yeniden yükselmesini, güneşin her akşam batıp ertesi sabah yeniden doğmasını ve toprağın tekrar tekrar ürün vermesini gözlemleyen bir uygarlıktı onların dünyasında doğa sürekli olarak kayboluyor ve yeniden ortaya çıkıyordu. Bu döngü, ölümün mutlak bir son olmadığı düşüncesi için güçlü bir sembolik zemin oluşturdu Bu nedenle bir mezarın önüne bırakılmış küçücük bir ekmek parçası bile aslında büyük bir inanç sisteminin parçasıydı.
O ekmek yalnızca bir ölünün karnını doyurmak için bırakılmıyordu yaşamın ölümden sonra da devam edebileceğine, yaşayanların ölülerle bağının tamamen kopmadığına ve insanın hatırlandığı sürece başka bir biçimde varlığını sürdürebileceğine dair binlerce yıllık bir düşünceyi temsil ediyordu. Belki de Antik Mısır mezarlarının bize bıraktığı en etkileyici mesajlardan biri tam olarak budur. Onlar ölülerine yiyecek bırakırken aslında ölümü beslemiyordu yaşamın devam edeceğine duydukları inancı besliyorlardı.
