Paleo sanatı, çoğu zaman tarih öncesi canlıların popüler kültürde üretilmiş imgelerinden beslenir ve bu görsel dil, izleyicilerin bu hayvanları nasıl hayal ettiğini şekillendirerek onlara yönelik merak ve ilgiyi belirgin biçimde artırır.
Buradan bakıldığında paleo sanatının yalnızca estetik bir üretim alanı olmadığı, aynı zamanda kolektif hafızayı ve bilimsel bilgiyi dolaylı yollardan etkileyen güçlü bir anlatı aracı olduğu görülür. Çünkü sinema, belgesel, müze sergileri ve dijital medya üzerinden tekrar tekrar dolaşıma giren bu imgeler, tarih öncesi hayvanları çoğu zaman olduğundan daha vahşi, daha devasa ya da daha dramatik özelliklerle sunar ve böylece izleyicide hem hayranlık hem de mesafe duygusu yaratır.
Bu durum bir yandan paleontolojiye olan ilgiyi canlı tutarak yeni kuşakların fosiller, evrim ve geçmiş yaşam formları hakkında düşünmesini sağlarken, diğer yandan bilimsel gerçeklikle sanatsal yorum arasındaki sınırın bulanıklaşmasına da neden olur, çünkü insanlar çoğu zaman bir dinozoru ya da tarih öncesi bir memeliyi, bilimsel makalelerden çok filmlerde ve çizimlerde gördükleri haliyle hatırlar.
Dolayısıyla paleo sanatı, geçmişi yeniden kuran bir hayal gücü alanı olmanın ötesinde, bilginin nasıl algılandığını, hangi ayrıntıların öne çıkarıldığını ve hangi anlatıların unutulduğunu belirleyen kültürel bir filtre gibi çalışır. Bu da onu hem sanatsal hem de düşünsel açıdan tartışılması gereken önemli bir üretim alanı haline getirir.
