Manipülatörün bir günü dışarıdan bakıldığında sıradan bir hayat gibi görünür ama perde arkasında ince ayarlanmış bir psikolojik satranç oynanır Her hamle, bir duyguya dokunmak için her cümle, bir algıyı eğmek için seçilir. Sabah başlar oyun. Günaydın mesajı gelir ama bu bir nezaket değil yoklama gibidir. Uyanık mısın, müsait misin, kontrol alanımda mısın sorularının sessiz hali. Cevap gecikirse, küçük bir mesafe koyar çünkü ilk ders şudur ulaşılabilirlik değer yaratmaz, eksiklik yaratır. Gün içinde doz ayarı yapılır. Bazen aşırı ilgili, bazen tamamen kayıp bir gün seni özel hissettirir ertesi gün sıradan. Bu dalgalanma tesadüf değil zihninde bir boşluk oluşturmak için kurulan bir ritimdir. Çünkü insan, anlam veremediği şeyi çözmeye çalışırken daha çok bağlanır. Öğle saatlerinde masum cümleler gelir. Ben senin için ile başlayan, ama aslında bir defterin satırlarını dolduran ifadeler. Yapılanlar anlatılmaz kaydedilir. Ve zamanı geldiğinde, o kayıtlar sana karşı kullanılacak bir duygusal borç gibi önüne konur
Akşam en yoğun sahnedir. Konuşmalar derinleşir ama netleşmez. Konu açılır, dağıtılır, tekrar açılır. Sen bir şeyleri çözmeye çalışırken o sadece yön verir. Çünkü netlik, kontrolü kaybettirir belirsizlik ise bağımlılık yaratır. Geceye doğru roller değişir. Bir anda kırgın olur, bir anda susar. Sen düşünmeye başlarsın. Ben ne yaptım. İşte tam burada ipler el değiştirir. Çünkü artık sen, onun davranışlarını değil kendi hatanı arıyorsundur. Ve gün biter. Ama senin zihnin bitmez. O uyur sen düşünürsün. O kontrolü bırakır sen kontrol etmeye çalışırsın. Manipülatörün rutini karmaşık değildir aslında. Sadece şuna dayanır. Seni kendinle meşgul etmek. Çünkü bir insan kendini sorgulamaya başladığında artık onu yönlendirmek için fazla bir şey yapmana gerek kalmaz.
En kritik nokta ise; manipülatörün seni değiştirmediği, seni, kendine yabancılaştırdığıdır.
