Bazı insanlar sevilmekten korkmaz. Aslında korktukları şey, bir zamanlar yaşadıkları acının yeniden yaşanma ihtimalidir. Bu yüzden hayatlarına giren her yeni insanı olduğu gibi görmek yerine, geçmişlerinden taşıdıkları yaraların gölgesinde değerlendirmeye başlarlar. Daha önce kandırılmışlarsa yeniden kandırılacaklarını, daha önce terk edilmişlerse yeniden terk edileceklerini, daha önce hayal kırıklığı yaşamışlarsa bunun kaçınılmaz olarak tekrar edeceğini düşünürler. Zamanla bu düşünce yalnızca bir korku olmaktan çıkar ve zihnin içine yerleşmiş görünmez bir kurala dönüşür.
İşte tam da bu noktada insan kendi kendine farkında olmadan manipülasyon yapmaya başlar. Başkalarına değil. Kendi zihnine. Kendi kalbine. Kendi geleceğine. Çünkü yaşanmamış olayları yaşanmış gibi kabul etmek, gerçekleşmemiş ihanetlerin cezasını masum insanlara kesmek ve henüz başlamamış hikayeleri bitmiş gibi değerlendirmek, insanın kendisine uyguladığı en büyük psikolojik manipülasyonlardan biridir. Oysa insanların anlamakta zorlandığı önemli bir gerçek vardır: Her insan aynı değildir.
Bir insanın yaptığı kötülük bütün insanlığın karakteri değildir. Bir kişinin yalanı, herkesin yalancı olduğu anlamına gelmez. Bir kişinin gidişi herkesin gideceği anlamına gelmez. Fakat güven duygusu bir kez kırıldığında, bazı insanlar artık karşılarındaki kişiyi değil, geçmişlerindeki hayaleti görmeye başlarlar. Yeni gelen kişiyle konuşurlar ama eski yaralarıyla savaşırlar. Yeni bir ilişkiye başlarlar ama eski hikayelerden kaçmaya çalışırlar. Bu yüzden de çoğu zaman sevilmedikleri için değil, korkularını yönetemedikleri için uzaklaşırlar.
Kaçmak başlangıçta güvenli görünür. Çünkü risk yoktur. Hayal kırıklığı yoktur. Acı çekme ihtimali yoktur. Ama insanın çoğu zaman fark etmediği şey şudur. Kaçmak da bir seçimdir. Ve her seçim bir bedel ister. Bazıları sevilip üzülmekten korkarken, bazıları hiç sevilmeden yaşamayı seçer. Fakat ikinci seçenek çok daha ağırdır. Çünkü zaman geçer. İnsanlar gelir ve gider. Fırsatlar kaybolur. Ve bir gün dönüp baktıklarında aslında onları yaralayan şeyin yaşadıkları değil yaşayamadıkları olduğunu fark ederler. Sevgisinden vazgeçmeyen bir insanın aşamayacağı çok az şey vardır.
Mesafeler aşılır. Sorunlar çözülür. Yanlış anlaşılmalar düzeltilir. Kırgınlıklar onarılır. Yeter ki iki insan aynı yöne bakabilsin. Fakat bir insanın aşamayacağı tek şey vardır. Karşısındaki kişinin kendi korkularına teslim olması. Çünkü siz ne kadar sabırlı olursanız olun, bir insan kendi duvarlarını yıkmaya karar vermedikçe o duvarların içinden geçemezsiniz. Ve belki de anlatılması en zor gerçek budur. Bazı insanlar sevgiye ihtiyaç duyar.
Ama sevgiyi kabul etmeye hazır değildir. Bazı insanlar mutlu olmak ister. Ama mutluluğun gerektirdiği cesareti gösteremez. Bazı insanlar güvenmek ister. Ama güvenebilmek için önce geçmişin zincirlerini bırakmaları gerektiğini unuturlar. Belki de hayat bazen sadece durup düşünmeyi gerektirir. Belki de herkes ikinci bir şansı hak etmiyordur. Ama bazı insanlar kesinlikle hak ediyordur. Belki de her yeni insanı geçmişin suçlusu ilan etmek yerine, onun kendi hikayesini anlatmasına izin vermek gerekir.
Çünkü bazen bütün hayatı değiştirecek olan şey büyük mucizeler değildir. Sadece kaçmak yerine kalmayı seçmektir. Ve bazen insanın kaderini değiştiren tek cümle şudur. Belki de bu kez farklı olabilir.
