Bir elbiseyi gerçekten kombinlenmiş yapan şey çoğu zaman elbisenin kendisi değil, ona eşlik eden takıların doğru dili konuşmasıdır. Çünkü takı, elbisenin söylemediğini tamamlar, fazlasını bastırır ya da sadeliğini bilinçli bir şıklığa dönüştürür.
Sade ve düz elbiselerde (tek renk, desensiz, minimal kesim) takı elbisenin karakterini kurar; ince askılı ya da düz yaka bir elbisede statement kolye, V yaka bir modelde ince zincirli katmanlı kolyeler, straplez ya da yüksek yakada ise kolye yerine iddialı küpeler elbiseyi tek başına bir günlük parça olmaktan çıkarır.
Desenli, hareketli veya detaylı elbiselerde ise kural tersine döner; burada takı geri çekilir, çünkü elbise zaten konuşuyordur ve bu noktada küçük halka küpeler, ince bilezikler, minimal yüzükler elbisenin enerjisini bozmadan tamamlayıcı olur, yani takı görünür değil hissedilir.
Renk uyumu kritik bir eşiktir; sıcak tonlu elbiselerde (bej, kahve, toprak tonları, kırmızı) altın, bronz ve şampanya tonları daha doğal dururken, soğuk tonlu elbiselerde (siyah, lacivert, gri, beyaz, mavi) gümüş, platin ve inci daha temiz bir etki yaratır ve bu küçük seçim elbisenin bütün havasını değiştirir.
Kumaş da takıyı belirler; saten, ipek ve şifon gibi akışkan kumaşlar zarif ve ince takılar isterken, triko, keten veya pamuklu elbiseler daha doğal, mat ve dokulu takıları taşır; sert metalin yumuşak kumaşta fazla keskin durması ya da tam tersi, kombin hissini bozar.
Özetle elbiseyi kombinleyen takı, ne taksam sorusuyla değil, elbiseye ne eksik sorusuyla seçilir; bazen bir küpe yeter, bazen kolye–bileklik–yüzük birlikte konuşur ama iyi bir kombin her zaman şunu hissettirir. Takılar eklenmiş değil, olması gerektiği için oradadır.
