İnsan bazen cevabını bilmediği sorulardan değil, cevabını çok iyi bildiği sorulardan kaçar. Çünkü bazı cevaplar yalnızca bir gerçeği ortaya çıkarmaz; ailemize, sevgimize, geçmişimize ve hatta kendimiz hakkında yıllardır kurduğumuz hikayeye itiraz eder. İnsan zihni bu yüzden kimi gerçekleri unutmaz, yalnızca üzerlerine konuşulmayan bir sessizlik örter. Fakat gecenin bir anında, bir ölüm haberinde, eski bir fotoğrafa bakarken ya da kimsenin olmadığı bir odada o sorular yeniden ortaya çıkar. Belki de insanın kendisine sorabileceği en ağır sorular, cevabını verdikten sonra artık eskisi gibi yaşamaya devam edemeyeceği sorulardır. İşte o 10 soru.
1. Annem ve babam olmasalardı, onları bugün tanıdığım insanlar olarak gerçekten sever miydim; yoksa kan bağı bana sevgiyi bir görev gibi mi öğretti?
2. Öldüğünde arkasından ağlayacağım bazı insanların hayattayken yanımda olmasını neden istemiyorum?
3. Hayatım boyunca ben böyle biriyim dediğim şeylerin kaçı karakterim, kaçı değiştirmeye cesaret edemediğim kusurlarım?
4. Beni en çok yaralayan insanları gerçekten affettim mi, yoksa bir gün başlarına kötü bir şey geldiğini duyarsam içimde küçücük de olsa rahatlayacak bir yer var mı?
5. Ailem beni gerçekten olduğum kişi olduğum için mi seviyor, yoksa onların istediği kişi olmaktan vazgeçtiğim gün sevgilerinin sınırını mı göreceğim?
6. Bugün öleceğimi kesin olarak bilseydim, hayatımda yanımda tuttuğum insanların kaçına son kez sarılmak isterdim; kaçının telefonuna bile cevap vermezdim?
7. Tanrı’ya gerçekten inanıyor muyum, yoksa ölümün mutlak bir yokluk olabileceği ihtimaline dayanamadığım için inanmayı mı seçiyorum?
8. Çocukluğumda bana yapılan bazı şeyleri hala onlar da ellerinden geleni yaptı, diyerek açıklamam, onları affettiğim için mi; çocukken yeterince sevilmediğimi kabul etmek daha fazla acıttığı için mi?
9. Ölümden sonra hiçbir şey olmadığını kesin olarak öğrenseydim, bugün iyi ve kötü dediğim şeyler değişir miydi; yoksa kimse görmese, ödüllendirmese ve cezalandırmasa da aynı insan olarak kalır mıydım?
10. Bir gün herkes beni unutacaksa, şu anda uğruna kendimi tükettiğim şeylerin hangisi gerçekten benim hayatımı yaşamaya değer?
Bu soruların bazılarına hemen cevap verebilir, bazılarında uzun süre susabilir, bazılarını ise okumamış gibi geçebilirsiniz. Belki de en ağır olanlar, cevabını bulamadıklarınız değil, cevabını içinizde duyduğunuz halde söylemeye cesaret edemediklerinizdir. Çünkü insan her gerçekle yüzleşmeye aynı anda hazır değildir ve bazen bir soruyu kendine dürüstçe sorabilmek bile cevabından daha büyük bir kırılmadır. Eğer bu sorulardan biri içinizde bir yere dokunduysa, onu hemen çözmek zorunda değilsiniz, fakat neden canınızı acıttığını görmezden gelmemek gerekir. Çünkü insan kendinden herkesten daha uzun süre kaçabilir; ama hayatının sonunda hesap vereceği son kişi yine kendisidir.
