Tarih bazen büyük zaferleri sayılarla anlatır, gemilerin tonajını, orduların büyüklüğünü, kullanılan silahların gücünü sıralar fakat bazı anlar vardır ki o anları anlamak için ne sayılar yeterlidir ne de teknik bilgiler, çünkü o anlar insanın içindeki görünmeyen gücün, yani inancın, kararlılığın ve vazgeçmeyen bir ruhun sahneye çıktığı anlardır ve 18 Mart 1915, işte tam olarak böyle bir gündür. Dünyanın en güçlü donanmaları, dönemin en modern savaş gemileriyle Çanakkale Boğazı’na doğru ilerlerken, bu harekat onların gözünde yalnızca stratejik bir adımdı planlar yapılmış hesaplar tamamlanmış ve sonuç neredeyse kesin gibi görülüyordu, çünkü karşılarında yorgun bir imparatorluk ve sınırlı imkanlara sahip bir savunma hattı vardı. Ancak gözden kaçırdıkları bir şey vardı. Bu toprakları savunan insanlar, yalnızca bir cepheyi değil, varlıklarını, geçmişlerini ve geleceklerini korumak için oradaydı.
Çanakkale’de savaşan askerler, belki en güçlü silahlara sahip değildi, belki sayıca da üstün değildi, fakat onların sahip olduğu bir şey vardı ki hiçbir teknolojiyle ölçülemezdi geri adım atmayı reddeden bir inanç, vazgeçmeyi bilmeyen bir ruh ve toprağına kök salmış bir bağlılık… İşte bu yüzden Çanakkale, sadece bir savaş alanı değil, insan iradesinin sınandığı bir eşik haline geldi. Gecenin karanlığında sessizce ilerleyen küçük bir gemi vardı ne ihtişamlıydı ne de korkutucuydu, fakat taşıdığı görev, tarihin yönünü değiştirecek kadar büyüktü. Nusret Mayın Gemisi, boğazın sularına yalnızca mayın bırakmıyordu aslında bir milletin kaderini, umudunu ve direnişini suyun altına gizliyordu. Sabah olduğunda ise o görünmeyen hat, dev savaş gemilerine karşı görünmez bir duvar gibi yükseldi.
Birer birer gemiler sarsıldı, bazıları sulara gömüldü, bazıları geri çekilmek zorunda kaldı ve o an, belki de hiç kimsenin beklemediği bir gerçek ortaya çıktı. Güç her zaman kazandırmaz, teknoloji her zaman üstünlük sağlamaz, çünkü bazen savaşları kazanan şey, insanın içindeki o sarsılmaz iradedir.
O gün Çanakkale’de yalnızca gemiler batmadı…
Aynı zamanda, yenilmez denilen güçlerin algısı da battı.
Ve o gün, yorgun ama inançlı bir millet ayağa kalktı.
Çanakkale Geçilmez sözü, sadece bir slogan olarak doğmadı o, kanla yazılmış bir gerçeğin, tarihin bizzat kabul ettiği bir sonucun adı oldu. Çünkü o gün kazanılan zafer, sadece bir boğazın savunulması değil, bir milletin yeniden doğuşunun ilk adımıydı. Bugün geriye dönüp baktığımızda Çanakkale’yi anlamak yalnızca geçmişi anlamak değildir aynı zamanda bugünü nasıl kazandığımızı ve geleceği hangi ruhla taşıdığımızı anlamaktır. Çünkü o gün orada duranlar, sadece toprağı savunmadı…
Bugün bizim özgürce nefes aldığımız hayatı inşa etti.
Ve bu yüzden bazı zaferler vardır ki, yalnızca kazanılmaz…
Aynı zamanda bir milletin ruhuna sonsuza kadar kazınır...
