Hayatı boyunca birçok şeyi kazandığını düşünerek yaşar insan bir ilişkiyi elde ettiğinde, bir insanın kalbinde yer bulduğunda, bir işi başardığında ya da bir düzen kurduğunda, içten içe artık o şeyin kendisine ait olduğuna inanır ve tam da bu noktada en büyük yanılgı başlar, çünkü sahip olduğumuzu sandığımız şeyler çoğu zaman gerçekten bizim değildir, sadece o an bizimle kalmayı seçmişlerdir. Çünkü insan, var olanın değerini çoğu zaman varlığıyla değil, yokluğuyla ölçer elindeyken sıradanlaşan, alışkanlığa dönüşen, hatta bazen fark edilmeden tüketilen şeyler, kaybedildiği anda bir boşluğa dönüşür ve o boşluk, insanın zihninde geçmişin tüm anlarını yeniden canlandırarak aslında neyin ne kadar kıymetli olduğunu acı bir netlikle gösterir.

Bazen bir insanı kazandığını sanırsın onunla konuşabilmek, ona ulaşabilmek, onun hayatında bir yerinin olması sana güçlü bir sahiplik hissi verir ama bir gün o insan sessizce hayatından çekildiğinde anlarsın ki, sen aslında onu kazanmamışsındır, sadece onun yanında olma fırsatını geçici bir süreliğine yaşamışsındır ve o fırsatın değeri, ancak yokluğunda anlaşılır. Bazen bir hayat kurduğunu düşünürsün düzenin vardır, alışkanlıkların vardır her şey yerli yerinde görünür ve bu düzen sana güven verir, fakat o düzen bir sebeple bozulduğunda fark edersin ki, sen aslında kazandığını sandığın şeyin içinde yaşamıyormuşsun, sadece ona alışmışsındır ve alışmak ile gerçekten sahip olmak arasındaki fark, kayıpla birlikte ortaya çıkar.

İnsan zihni ilginçtir eldeyken değersizleştirir, kaybedince yüceltir, çünkü sahip olduğumuz şeyleri kalıcı zannederiz, oysa hayat hiçbir şeyi kalıcı olarak sunmaz, sadece bir süreliğine emanet eder ve o emanetin kıymetini bilmeyenlere, gerçeği öğretmek için onu geri alır. Ve belki de en çarpıcı gerçek şudur. İnsan aslında kaybettiğinde üzülmez, geç fark ettiği için üzülür; çünkü kayıp anı değil, o kaybın öncesinde fark edilemeyen değerler insanı içten içe yorar, keşke kelimesi tam da burada doğar ve insanın zihninde yankılanmaya başlar.

Bu yüzden bazı kayıplar sadece bir son değil, aynı zamanda bir uyanıştır insanı sarsan, durduran ve yeniden düşündüren bir kırılma anıdır, çünkü o an, neyin gerçekten değerli olduğunu, neyin sadece bir yanılsama olduğunu ayırt etmeyi öğretir. Belki de hayatın en sessiz ama en güçlü dersi şudur Kazandığını sandığın şeylere değil, kaybettiğinde içini acıtacak olanlara dikkat et… çünkü gerçek değer, sahip olduğun anda değil, yokluğunda bıraktığı izde saklıdır.