İnsan bazen yorulmaktan değil, aynı duygunun içinde dönüp durmaktan bıkar. Aynı sabahlara uyanmaktan, aynı cümleleri kurmaktan, aynı eksikliği taşımaktan. Bu bıkmışlık, dışarıdan bakıldığında basit bir sıkılma hali gibi görünür ama aslında daha derin bir şeydir. Çünkü insanı tüketen şey çoğu zaman yaptığı şeyler değil, yapamadıkları ve sürekli erteledikleridir.
Bıkmak, bir sınırdır aslında. İçeride bir yerde bir şeylerin artık taşınamadığını söyleyen sessiz bir işaret. İnsan her şeye alışabilir derler ama bu doğru değildir. İnsan, sadece uzun süre dayanabilir. O dayanma hali bir noktada kırılır. İşte o an, bıkmak ortaya çıkar. Ne tam bir öfke vardır içinde ne de net bir kaçış, daha çok, her şeyin anlamsızlaştığı bir boşluk hissi. Bu his çoğu zaman hayatın monotonluğundan değil, insanın kendiyle kurduğu mesafenin artmasından doğar. Kendine yabancılaşan insan, yaptığı hiçbir şeyde gerçek bir bağ kuramaz. Yaptıkları bir rutine, düşündükleri bir tekrar döngüsüne dönüşür. Zaman geçtikçe, insan kendi hayatının içinde bir izleyici gibi hissetmeye başlar.
Bıkmak aynı zamanda bir eşiğe de işaret eder. Çünkü insan ancak bıktığı şeyleri değiştirme ihtiyacı hisseder. Bu yüzden bu duygu, sadece bir çöküş değil, aynı zamanda bir dönüşüm ihtimalidir. Eğer insan o hissin üstünü kapatmazsa, onunla yüzleşirse, belki de ilk kez gerçekten neyi istemediğini net bir şekilde görür. Bazen en büyük başlangıçlar, tam da bu noktada başlar. İnsan artık eskisi gibi devam edemediğini anladığında. Çünkü bıkmak, her şeyin bittiği yer değil, çoğu zaman ilk kez gerçekten değişmenin başladığı yerdir.
