İnsan çoğu zaman maddi durumunu dış faktörlerle açıklar. Ekonomi, şans ya da fırsat eksikliği bunlardan bir kaçıdır. Oysa gözden kaçan şey, insanın, farkında olmadan kendi davranışlarıyla aynı döngüyü tekrar etmesidir. Bu döngünün merkezinde çoğu zaman beyin vardır.
Beyin, seni hayatta tutmak için evrimleşmiştir, zengin yapmak için değil. Bu yüzden kısa vadeli ödülleri uzun vadeli kazançlara tercih eder. Bir şeyi hemen almak, beklemekten daha cazip gelir. İşte bu noktada ilk hata başlar; anlık haz uğruna geleceği feda etmek.
İkinci hata, risk algısının yanlış kurulmasıdır. İnsan, kaybetmekten o kadar korkar ki kazanma ihtimalini görmez. Yeni bir şey denemekten kaçınır, konfor alanında kalır. Oysa büyüme, tam da o alanın dışında başlar.
Üçüncü hata, küçük harcamaların önemsiz sanılmasıdır. Günlük küçük giderler fark edilmez ama zamanla büyük bir yük oluşturur. Beyin bu harcamaları tehdit olarak görmez, bu yüzden seni durdurmaz.
Dördüncü hata, ertelemedir. İnsan, önemli kararları sürekli ileriye atar. Daha zamanı var düşüncesi, en büyük kayıpların başlangıcıdır.
Beşinci hata, çevrenin etkisidir. İnsan, bulunduğu ortama uyum sağlar. Eğer çevresindeki insanlar sürekli tüketen, şikayet eden ve gelişmeyen bir yapıdaysa, o da fark etmeden aynı hale gelir.
Altıncı hata, bilgi eksikliği değil, uygulama eksikliğidir. İnsan çoğu zaman ne yapması gerektiğini bilir ama yapmaz. Çünkü beyin, alışkanlıklarını korumayı değişime tercih eder.
Yedinci ve son hata, farkında olmamaktır. İnsan, bu döngüyü görmediği sürece içinde kalır. Çünkü en büyük tuzak, doğru yolda olduğunu sanmaktır.
İnsan çoğu zaman fakir olduğu için böyle düşünmez ancak böyle düşündüğü için fakir kalır.
