Dışarıdan bakıldığında her şey yolundaymış gibi görünen, hayatın düzenli akışı içinde yerli yerine oturmuş gibi duran o anların içinde bile, insanın derinlerinde sessizce büyüyen ve çoğu zaman adını koyamadığı bir eksiklik hissi gizlidir, çünkü insan her zaman neyi kaybettiğini değil, neyin içinden eksildiğini hisseder ve bu his, ne bir olayla tam olarak açıklanabilir ne de birine kolayca anlatılabilir. İnsan kalabalıkların içinde yürürken bile yalnız hissedebilir gülümserken içten içe bir şeylerin eksik olduğunu fark edebilir, çünkü mesele sahip oldukları değil, içinden geçen ama bir türlü tamamlanamayan o duygudur ve çoğu zaman insan, hayatında eksik olanın bir kişi mi, bir an mı yoksa kendisinin bir parçası mı olduğunu ayırt edemez.

Biri gider, evet ama asıl mesele o kişinin gitmesi değildir asıl mesele, onunla birlikte senin de bir parçanın sessizce eksilmesidir, çünkü bazı insanlar hayatından tamamen çıkmaz, sadece yer değiştirir, fiziksel olarak yanında olmasalar bile zihninin içinde yaşamaya devam eder, sesini duyamazsın ama cümleleri hala seninle konuşur, yokluğuyla bile varlığını hissettiren o tuhaf boşluk, insanın iç dünyasında kendine bir yer açar. Ve zaman geçtikçe insan şunu fark eder. Özlediği şey aslında o kişi değildir, onunlayken hissettiği kendisidir daha huzurlu, daha tamamlanmış, daha kendine ait hissettiği o haldir ve işte bu farkındalık, insanın en sessiz ama en derin yüzleşmesidir, çünkü bazı boşluklar başka bir insanla dolmaz çünkü kimse seni o halinle tanımamıştır.

Belki de bu yüzden insan, en çok kaybettiği kişiye değil, onunla birlikte kaybettiği kendine üzülür anlatamadığı şey de tam olarak budur, çünkü bazı duygular kelimelere sığmaz, sadece hissedilir ve insanın içinde, kimsenin görmediği bir yerde yaşamaya devam eder.