Hayatta ertelenemeyen iki kesin gerçek vardır; doğum ve ölüm. Biri insanın hiçbir iradesi olmadan içine düştüğü başlangıçtır, diğeri ise ne kadar geciktirmeye çalışsa da kaçamayacağı sondur. İnsan bu iki mutlak gerçek arasında yaşadığını zannederken aslında çoğu zaman yaşamayı erteler. Söyleyeceklerini, hissedeceklerini, yüzleşeceklerini sürekli ileriye bırakır, sanki zaman onunla pazarlık yapacakmış gibi.
Doğum, yalnızca dünyaya gelmek değildir, insanın bir hikayeye, bir yükü taşımaya ve aynı zamanda kendini bulmaya başlamasıdır. O an kimse ne olacağını bilmez ama herkes bir şey olacağına inanır. İşte bu inanç, insanın hayat boyunca peşinden koştuğu anlamın ilk tohumudur. Fakat bu başlangıç ne kadar gizemliyse, son da o kadar kesindir. Ölüm, çoğu zaman uzak bir ihtimal gibi düşünülür ama aslında en net gerçektir. Her geçen gün ona biraz daha yaklaşılır.
İnsanın en büyük yanılgısı, bu iki gerçek arasında sınırsız bir zamanı olduğunu sanmasıdır. Bu yüzden insanlar en önemli şeyleri en sona bırakır. Sevdiklerine söyleyecekleri sözleri, içlerinden geçen duyguları, affetmeleri ya da vazgeçmeleri. Oysa hayatın ironisi tam da buradadır. En değerli olan şeyler en çok ertelenenler olur. Zaman, kimseye ikinci bir fırsat sunacak kadar cömert değildir.
Doğum ve ölüm, insanın kontrol edemediği iki uç noktadır ama aradaki yol tamamen onun seçimlerinden oluşur. İnsan ister yüzeyde kalır, ister derinleşir. İster korkularının arkasına saklanır, ister onların içine yürür. Fakat ne yaparsa yapsın, yolun sonunda dönüp baktığında kendine şu soruyu sorar; gerçekten yaşadım mı, yoksa sadece zamanı mı doldurdum?
Bu yüzden hayatın en sade ama en ağır gerçeği başlangıcın da sonun da ertelenemeyeceğidir. Ancak aradaki hayat çoğu zaman ertelenir. İnsan, en çok da bu yüzden pişman olur. Çünkü kaçırılan anlar geri gelmez, söylenmeyen sözler yankı bulmaz ve yaşanmayan duygular hiçbir zaman tamamlanmaz. Geriye sadece, yaşanabilecekken yaşanmamış bir hayatın sessiz ağırlığı kalır.
