Gece çöktüğünde şehir sadece karanlığa bürünmez aynı zamanda insanların gün boyunca sakladığı düşünceler, bastırdığı duygular ve görmezden geldiği gerçekler de yüzeye çıkmaya başlar, çünkü gündüzün kalabalığında kaybolan her şey, gecenin sessizliğinde kendine bir yer bulur ve işte tam da bu yüzden, bir sokak lambasının altı asla sadece bir aydınlık noktası değildir orası, insanın kendinden kaçamadığı gölgeleriyle yüzleşmek zorunda kaldığı küçük bir sahnedir. Kara Kedi o sokağın köşesinde durur, gözleri karanlığa alışkın, bakışları insanlardan daha derin çünkü o bilir ki insanların anlattıkları hikayelerle yaşadıkları gerçekler hiçbir zaman tam olarak aynı değildir birinin yüzünde gördüğün sakinlik içinde kopan fırtınayı gizleyebilir ya da en masum görünen bir bakışın ardında, kimsenin bilmediği bir hesaplaşma saklı olabilir.
Sokak lambasının altından geçen herkes, aslında sadece yürüyüp gitmez her adımında bir geçmiş taşır, her bakışında bir sır saklar ve her suskunluğunda anlatılmamış cümleler vardır, çünkü insan en çok anlatamadığı şeylerle ağırlaşır ve en çok sakladıklarıyla tanınır, ama kimse bunu kabul etmek istemez, çünkü masumiyet dediğimiz şey çoğu zaman gerçeğin değil, iyi anlatılmış bir hikayenin sonucudur. Bir adam geçer o ışığın altından, yüzünde yorgun ama alışılmış bir ifade, sanki her şey yolundaymış gibi oysa içinde çoktan bitmiş bir hikayenin izleri vardır, ama o hikayeyi kimseye anlatmaz, çünkü bazı şeyler konuşuldukça değil, sustukça varlığını sürdürür ve işte o suskunluk, onu dışarıdan bakıldığında iyi gösterir.
Bir kadın durur birkaç saniyeliğine, cebinden telefonunu çıkarır, ekrana bakar, sonra tekrar yerine koyar belki yazamadığı bir mesaj vardır, belki söyleyemediği bir cümle, belki de çoktan geç kalınmış bir özür, ama o an sadece yürümeye devam eder, çünkü insan bazen yüzleşmek yerine ilerlemeyi seçer ve bu seçim, onu suçlu yapmasa da masum da bırakmaz. Kara Kedi hepsini izler, yargılamadan ama unutmadan, çünkü o bilir ki masumiyet bir gerçek değil, bir dengedir insanın kendine ne kadar dürüst olduğu ile kendinden ne kadar kaçtığı arasında kurulan ince bir çizgidir ve o çizgi çoğu zaman sokak lambasının altına gelindiğinde görünür hale gelir.
Çünkü ışık sadece yolu aydınlatmaz. İnsanı da açığa çıkarır. Ve işte bu yüzden, o kısa anlarda, o dar ışık çemberinin içinde, herkes biraz duraksar biraz düşünür, biraz da sakladıklarını daha sıkı tutar, çünkü kimse tamamen görünmek istemez herkes biraz anlaşılmak ister ama tamamen çözülmekten korkar. Kara Kedi ise orada kalmaya devam eder. Sessiz. Sabırlı. Ve her geçen insana aynı şeyi hatırlatarak. Sokak lambasının altında. Kimse gerçekten masum değildir...
