Hayatın akışı içinde karşısına çıkan her şeyi zamanla alışılabilir bir düzene yerleştirme eğilimindedir başta mucize gibi görünen bir varlık, zaman geçtikçe sıradanlaşır, ilk başta içini ısıtan bir ses, gün gelir arka planda kaybolur ve en tehlikelisi de budur aslında, çünkü insan çoğu zaman kaybettiğinde değil, alıştığında değerleri görünmez kılar. Oysa bazı insanlar vardır kalabalıkların arasından seçilmezler belki, yüksek sesle kendilerini anlatmazlar, gösterişli cümleler kurmazlar ama senin hayatına dokundukları andan itibaren görünmeyen bir düzen kurarlar, içindeki karmaşayı yavaş yavaş sakinleştirir, en dağınık anlarında bile seni toparlayan bir dengeye dönüşürler ve sen bunu çoğu zaman fark etmezsin çünkü onların varlığı bir olay gibi değil, bir doğallık gibi hissettirir.
İşte tam da bu yüzden en büyük yanılgı burada başlar insan, kendisine iyi geleni çoğu zaman zaten olması gereken gibi algılar, sanki o kişi hep oradaymış, hep kalacakmış, hep aynı sabırla, aynı anlayışla, aynı sıcaklıkla var olmaya devam edecekmiş gibi düşünür ve bu düşünce fark edilmeden bir ihmale dönüşür, çünkü değer vermek ertelenir, kıymet göstermek gecikir ve duygular ifade edilmeden içerde bir yerde birikmeye başlar. Şifa veren insanlar, hayatına sadece eşlik etmez seni dönüştürür, fark etmeden daha iyi bir versiyonuna doğru iter, en karanlık anlarında bile sana ışık tutar, bazen tek bir cümleyle gününü değiştirir, bazen sadece varlığıyla bile içindeki ağırlığı hafifletir ama insan zihni bu tür derin etkileri hızlıca normalize eder, çünkü sürekli iyiye maruz kalmak, iyi olanı görünmez yapar.
Ve sonra bir gün, o sıradan sandığın insan hayatından çekildiğinde, asıl boşluk kendini göstermeye başlar aynı ortam, aynı şehir, aynı rutin devam eder ama bir şey eksiktir, sanki sesler biraz daha anlamsız, günler biraz daha ağır, içindeki huzur biraz daha uzak hissedilir ve işte o an anlarsın ki eksilen şey bir insan değil, o insanın sende yarattığı dengedir. Çünkü bazı insanlar sadece hayatında bulunmaz seni hayata karşı daha güçlü, daha sakin, daha gerçek bir noktada tutar ve onlar gittiğinde geriye sadece yokluk değil, aynı zamanda eski haline dönüşün de kalır, bu yüzden acı sadece kayıptan değil, o kaybın sende açtığı farkındalıktan doğar.
İnsan çoğu zaman yanlış insanları kaybetmekten değil, doğru insanları geç fark etmekten yorulur çünkü hatalar telafi edilebilir, ama değeri geç anlaşılmış bir kalbin yerini doldurmak neredeyse imkansızdır. Belki de bu yüzden hayatın en sessiz ama en ağır gerçeği şudur. Şifa veren insanlar nadirdir, ama onların değeri çoğu zaman nadir oldukları için değil, geç fark edildikleri için büyüktür. Ve eğer hayatında böyle biri varsa onu alıştığın bir varlık gibi değil, fark ettiğin bir değer gibi yaşa çünkü bazı insanlar kaybedildiğinde geri gelmez, bazı hisler tekrar oluşmaz ve bazı boşluklar neyle doldurursan doldur, asla aynı şekilde kapanmaz.
