İnsan çoğu zaman bir ilişkide sorun olduğunu fark ettiğinde, bunu karşısındaki kişinin sevgisizliğine yorar oysa bazı ilişkilerde mesele sevginin eksikliği değil, sevginin yerini alan görünmez bir kontrol ihtiyacıdır ve bu ihtiyaç öyle açık açık ortaya çıkmaz, bağırmaz, tehdit etmez, aksine kendini ilgi, merak, kırgınlık ve seni önemsiyorum maskesi altında sunarak zamanla zihnin içine sızar. Başta her şey normal gibi görünür bir gün çok yakın, çok ilgili, çok sıcak olan biri, ertesi gün mesafeli, soğuk ve anlaşılmaz hale gelir ve sen bu değişimin nedenini çözmeye çalıştıkça daha çok içine çekilirsin, çünkü insan zihni belirsizliği tamamlamak ister, eksik olanı anlamlandırmaya çalışır ve tam da bu noktada manipülasyon başlar çünkü artık sen onun davranışlarını değil, onun yarattığı boşluğu düşünmeye başlarsın.
Tripler, ima dolu cümleler, yarım bırakılan konuşmalar, açıklanmayan tavırlar bunların hiçbiri aslında bir iletişim biçimi değildir, bunlar bir yönlendirme aracıdır çünkü açıkça konuşan bir insan kontrol kuramaz, ama seni düşündüren, seni sorgulatan, seni kendinden şüphe ettiren biri fark etmeden seni kendi merkezine çeker ve işin en tehlikeli kısmı da budur artık onun ne hissettiğini değil, onun hakkında ne hissetmen gerektiğini düşünmeye başlarsın. Ve zamanla kendini şöyle bir döngünün içinde bulursun onu kaybetmemek için daha dikkatli davranan, yanlış yapmaktan korkan, söylediklerini tartan, hatta bazen kendini geri çeken birine dönüşürsün oysa sağlıklı bir ilişkide insan kendini küçültmez kendini sansürlemez, kendini sürekli düzeltmeye çalışmaz, çünkü sevgi bir sınav değil, bir alan hissidir.
Ama manipülasyon üzerine kurulan ilişkilerde, sevgi bir ödül gibi sunulur doğru davrandığında verilen, yanlış yaptığında geri çekilen bir şey haline gelir ve bu durum insanı fark etmeden bağımlı hale getirir, çünkü herkes sevilmek ister ve sevginin şartlara bağlı olduğunu düşündüğünde, o şartları sağlamak için kendinden ödün vermeye başlar. İşte tam da burada en kritik gerçek ortaya çıkar özgüveni olan bir insan, sürekli test edildiği bir yerde kalmaz gururu olan bir insan, kendini değersiz hissettiren bir düzene uyum sağlamaz karakteri olan bir insan ise, sevginin oyun haline getirildiği bir ilişkide varlığını sürdürmez.
Çünkü gerçek sevgi, seni çözmeye çalışmaz… seni olduğun gibi kabul eder seni yönetmez… seninle birlikte yürür seni eksik hissettirmez… sana kendini hatırlatır. Ve belki de en net cümle şudur. Bir insan seni gerçekten istiyorsa, seni karıştırmaz… seni netleştirir.
