Meditasyon, çoğu zaman zihni susturmak ya da rahatlamak için başvurulan bir teknik gibi anlatılsa da, özünde insanın kendisiyle kurduğu en dürüst ve filtresiz temas halidir; çünkü meditasyon, düşünceleri zorla yok etmeyi değil, onları izlemeyi öğrenmekle başlar ve insan, zihninin içindeki kalabalığı fark ettikçe, aslında o kalabalığın kendisi olmadığını idrak etmeye başlar. Bu fark ediş, ruhsal uyanışın ilk kıvılcımıdır; kişi, yıllardır otomatik tepkilerle yaşadığını, korkularının, alışkanlıklarının ve öğrenilmiş kalıplarının hayatını yönettiğini gördüğünde, bir şeylerin değişmesi gerektiğini sezgisel olarak hisseder, fakat bu değişim dış dünyayı düzeltme arzusuyla değil, iç dünyayı tanıma cesaretiyle mümkün olur.

Meditasyon sırasında insan, sessizlikle karşı karşıya kalır; bu sessizlik başlangıçta huzur verici değil, rahatsız edicidir, çünkü bastırılmış düşünceler, ertelenmiş duygular ve yüzleşilmemiş korkular bu boşlukta görünür hale gelir, ancak kişi bu kaçma isteğine direnip kalabildiğinde, ruhsal uyanış derinleşir ve içsel farkındalık genişlemeye başlar. Ruhsal uyanış, ani bir aydınlanma anı değil, algının yavaş yavaş incelmesidir; insan, olaylara verdiği tepkileri dış koşullara bağlamayı bırakır, yaşadıklarının kendisinde neyi tetiklediğini görmeye başlar ve bu farkındalık, onu kurban psikolojisinden çıkararak sorumluluk bilincine taşır.

Meditasyon bu noktada bir disipline dönüşür; düzensiz yapılan kısa pratiklerden ziyade, istikrarlı bir iç gözlem hali oluşur ve kişi, zihninin her düşünceye tutunma alışkanlığını fark ettikçe, düşüncelerle özdeşleşmeden var olabileceğini deneyimlemeye başlar, bu da ruhsal özgürlüğün en temel adımıdır. Spiritüel aydınlık ise, bu sürecin sonunda ulaşılan bir “üst hal” değil, algının berraklaşmasıdır; insan artık hayatı sürekli yorumlamak, etiketlemek ve kontrol etmek zorunda hissetmez, çünkü her şeyin geçici doğasını idrak eder ve bu idrak, korkunun çözülmesini beraberinde getirir.

Bu aydınlık halinde kişi, kendini evrenden ayrı bir varlık olarak değil, yaşamın akışı içinde bilinçli bir tanık olarak görür; yalnızlık hissi azalır, çünkü insan, varoluşla kurduğu bağın zihinsel değil, sezgisel olduğunu fark eder ve bu fark ediş, modern insanın içsel boşluğunu sessizce doldurur. Meditasyonla gelen ruhsal uyanış, insanı dünyadan koparmaz; aksine, dünyayı daha net, daha şeffaf ve daha anlamlı bir yer haline getirir, çünkü artık yaşanan her deneyim bir tehdit değil, bilinci genişleten bir öğretmendir ve kişi, hayatın akışına direnmek yerine onunla uyumlanmayı öğrenir.

Spiritüel aydınlık, gösterişli söylemlerle ya da mistik unvanlarla değil, sadeleşmiş bir bilinçle kendini belli eder; daha az tepki, daha çok farkındalık, daha az yargı ve daha derin bir iç huzur hali oluşur ve insan, dış dünyanın karmaşası içinde bile merkezini kaybetmeden var olabileceğini deneyimler. Sonuç olarak meditasyon, ruhsal uyanışın kapısını aralayan; ruhsal uyanış, spiritüel aydınlığın zeminini hazırlayan bir süreçtir ve bu süreçte asıl dönüşüm, insanın kendisini değiştirmesi değil, kendisi sandığı şeylerin ötesini fark etmesiyle gerçekleşir.