İnsan, yaşadığı şehrin tam ortasında durur, etrafında hayatın bütün sesleri yankılanırken bile kendi içinden yükselen o sessiz cümleyi duyar Herkes burada… ama ben yokum. Ve bu cümle, bir şikayet gibi değil, daha çok içe doğru çöken bir gerçeklik gibi yerleşir zihne çünkü insan sadece bir yerde bulunarak orada olmuş sayılmaz, bazen en kalabalık anların içinde bile varlığı eksik hissedilir, sanki bedenin o sokaklardan geçerken ruhun başka bir yerde unutulmuş gibidir. İnsanların birbirine değdiği, konuşmaların havada uçuştuğu kahkahaların duvarlara çarpıp geri döndüğü bir ortamda bile, sen o anın içinde değil de dışında duran biri gibi hissedebilirsin çünkü ait olmak, fiziksel bir konum değil, görünür olmakla ilgilidir ve görünür olmak, sadece gözle görülmek değil, hissedilmek, anlaşılmak, fark edilmek demektir. Oysa bazı anlarda insan, bir odanın içinde değil de sanki bir camın arkasında yaşar gibi hisseder her şeyi görür ama hiçbir şeye tam olarak dahil olamaz.
Ve sonra o soru gelir, ağır ağır, kaçınılmaz bir şekilde. Ben nerde varım. Bu soru basit bir yer arayışı değildir aslında, bu soru insanın kendi varlığını teyit etme ihtiyacıdır çünkü insan, bir yerde var olduğunu hissetmek için sadece nefes almakla yetinemez, iz bırakmak ister, birinin hafızasında yer edinmek ister, birinin gözünde anlam bulmak ister. Eğer bunlar yoksa, insan kendini bir gölge gibi hisseder hareket eder ama kimse fark etmez, konuşur ama kimse gerçekten duymaz. Ait olma duygusu, çoğu zaman yanlış yerde arandığında daha da ağırlaşır. İnsan bazen bulunduğu yeri değiştirmesi gerektiğini düşünür, başka bir şehir, başka insanlar, başka hayatlar hayal eder ama çoğu zaman mesele coğrafya değildir mesele bağ kuramamak, kendini açamamak ya da açıldığında karşılık bulamamaktır. Çünkü insanın yeri, haritada bir nokta değil, içinde rahatça var olabildiği bir histir.
Ve belki de en zor gerçeklerden biri şudur. İnsan bazen kendi hayatının içinde bile misafir gibi hisseder. Kendi kurduğu düzende, kendi seçtiği yolda bile… sanki o hayat bir başkası için tasarlanmış gibi gelir. Sabah uyanırsın, gün başlar, insanlar seninle konuşur, sen de cevap verirsin ama içten içe bilirsin ki o konuşmaların hiçbirinde gerçekten sen yoktur sadece olması gereken bir versiyonun vardır Ama bu his, bir eksiklik değil… bir işarettir. Sana şunu söyleyen bir işaret: Henüz kendin olabildiğin yerde değilsin. Çünkü insan kendisi olabildiği yerde kaybolmaz, aksine belirginleşir sesi daha net çıkar, varlığı daha ağır hissedilir, bakışları bile anlam taşır. Orada kendini kanıtlamaya çalışmazsın, kendini saklamazsın rol yapmazsın… sadece olursun ve bu olmak hali bile yeterli gelir.
Belki de bu yüzden asıl soru şu olmalı
Ben nereye aitim değil…
Ben nerede gerçekten kendimim.
Çünkü ait olduğun yer, seni değiştirmeye zorlamayan yerdir. Kendini eksiltmek zorunda kalmadığın, düşüncelerini filtrelemeden söyleyebildiğin suskunluğunun bile anlaşıldığı yerdir. Ve böyle bir yer bazen bir şehir değildir, bazen sadece bir insanın yanıdır, bazen bir anın içidir, bazen de uzun zamandır ertelediğin o gerçek benliğin' dir. Ve şunu unutmamak gerekir. İnsan bazen bir yere ait hissetmediğinde kaybolmuş değildir sadece henüz kendi yerini bulmamıştır. Çünkü bazı insanlar kalabalıkların içinde var olmaz… kendi dünyalarını kurduklarında var olurlar.
