Sevgi duygu açlığı olan manipülatör, dışarıdan bakıldığında yalnızca biraz ilgiye muhtaç, biraz kırılgan, biraz da yanlış anlaşılmış gibi görünen fakat iç dünyasında sevgiyle beslenmek yerine sevgiye bağımlı hale gelmiş, duyguyu paylaşmak yerine onu tüketen, ilişkiyi bir karşılaşma değil bir kaynak olarak gören karmaşık bir ruh yapısına sahiptir. Bu kişi için sevgi bir bağ kurma hali değil, bir boşluğu doldurma aracıdır çocuklukta karşılanmamış ihtiyaçların, görülmemiş duyguların, onaylanmamış varoluşun yetişkinlikte telafi edilmeye çalışıldığı bir alandır ve bu yüzden sevgi onun için iki kişinin eşitçe yürüdüğü bir yol değil, tek taraflı bir beslenme hattıdır.
Duygusal açlığı o kadar yoğundur ki, karşısındaki insanın sınırlarını, ruh halini, yorgunluğunu ya da kapasitesini gerçek anlamda algılayamaz çünkü zihninin arka planında sürekli çalışan bir eksiklik alarmı vardır ve bu alarm ona daha fazla ilgi, daha fazla onay, daha fazla görünürlük talimatı verir. Bu manipülatör tipi genellikle ilişkiye hızlı ve yoğun girer ilk etapta karşısındakini gökyüzüne çıkarır, onu eşsiz hissettirir, sürekli mesajlar, sürekli temas, sürekli sözler ile bir bağ değil bir bağımlılık örmeye başlar ve bu süreçte aslında karşısındaki insanı değil, kendi duygusal açlığını doyurmaktadır.
Fakat sevgi duygu açlığı hiçbir zaman kalıcı biçimde doyurulamaz çünkü mesele karşıdaki kişinin yetersizliği değil, içsel boşluğun derinliğidir ve bu yüzden bir süre sonra ilgi normalleştiğinde ya da karşı taraf nefes almak istediğinde manipülatörün içindeki panik büyür, suçluluk yüklemeleri tripler, sessiz cezalandırmalar ya da dramatik geri çekilmeler devreye girer. Bu noktada manipülasyon açık bir saldırı gibi değil, ince bir psikolojik kaydırma şeklinde ortaya çıkar Ben senin için her şeyi yapıyorum ama sen… ile başlayan cümleler, kırılganlık maskesi altında yönlendirme çabaları, mağduriyet üzerinden kontrol kurma stratejileri yavaş yavaş ilişki dinamiğini tek taraflı bir dengeye taşır.
Sevgi açlığı olan manipülatörün en belirgin özelliği, sevgiyi talep ederken karşısındakinin duygusal alanını daraltmasıdır o kadar yoğun bir ilgi beklentisi oluşturur ki, partner zamanla kendi ihtiyaçlarını geri plana iter, çünkü her geri çekiliş karşı tarafta dramatik bir kriz yaratır ve bu krizler manipülatör için yeniden ilgi toplama fırsatına dönüşür. Bu kişiler çoğu zaman bilinçli bir kötülük niyetiyle hareket etmezler fakat iyileştirilmemiş duygusal yaralar, terk edilme korkusu, değersizlik hissi ve sürekli onay ihtiyacı onları farkında olmadan kontrolcü ve yönlendirici davranışlara iter çünkü içlerindeki boşlukla yüzleşmek yerine onu başkalarının sevgisiyle kapatmaya çalışırlar.
Sonuçta ortaya çıkan tablo şudur: Sevgi vermekle sevgi istemek arasındaki doğal denge bozulur, ilişki karşılıklı bir alışveriş olmaktan çıkar, bir tarafın sürekli verdiği, diğer tarafın sürekli talep ettiği bir düzene dönüşür ve manipülatör her ne kadar sevgi aradığını söylese de aslında güvenli bir bağ değil, duygusal yakıt aramaktadır. Ve en çarpıcı gerçek şudur ki, sevgi duygu açlığı olan manipülatör en çok sevgi isteyen kişidir, fakat en az sağlıklı sevgi verebilen kişidir çünkü gerçek sevgi, iki tamamlanmış bireyin yan yana durabilmesidir, oysa duygusal açlıkla hareket eden bir zihin için sevgi, karşısındakini tutmak değil, kaybetme korkusunu bastırmak için sıkıca kavramaktır.
Bu nedenle böyle bir dinamiğin içinde olan kişi, manipülatörü değiştirmeye çalışmak yerine önce kendi sınırlarını netleştirmeli, ilginin sorumlulukla karıştırılmadığı bir bilinç geliştirmeli ve sevginin bir boşluğu doldurmak değil, iki ruhun özgürce temas etmesi olduğunu hatırlamalıdır çünkü sevgi talep edilerek değil, dengede yaşandığında büyür.
