Nicolas Flamel, 14. yüzyıl Fransa’sında yaşamış tarihsel bir kişilik olmasına rağmen, ölümünden sonra etrafında örülen efsaneler sayesinde sıradan bir Parisli yazmandan Avrupa’nın en ünlü simyacılarından birine dönüştürülmüş, gerçek ile mitin iç içe geçtiği nadir figürlerden biri haline gelmiştir çünkü onun hayatı, arşiv kayıtlarında mütevazı bir kitap kopyacısı ve satıcısı olarak görünürken, halk anlatılarında Felsefe Taşı’nı bulan ve ölümsüzlük sırrına erişen bir bilgeye dönüşmüştür. Yaklaşık 1330’lu yıllarda doğduğu düşünülen Flamel, genç yaşta yazmanlık mesleğini öğrenmiş, el yazması metinlerin çoğaltılması ve satışıyla geçimini sağlamış, dönemin entelektüel atmosferi içinde kitaplarla iç içe bir yaşam sürmüş, özellikle dini metinler ve sembolik anlatımlarla temas halinde olduğu için zihinsel dünyası sembollerle şekillenmiş bir figür olarak karşımıza çıkmıştır ancak onun adını yüzyıllar boyunca yaşatan unsur, sıradan bir meslek hayatından çok, ölümünden sonra yayılan simya efsaneleridir.

Efsanelere göre Flamel bir gün, üzerinde anlaşılması güç semboller bulunan eski ve gizemli bir el yazması kitap edinmiş, bu kitabın sayfalarında hem İbranice metinler hem de karmaşık simgesel figürler yer almış, yıllarca bu metni çözmeye çalışmış ve sonunda kitabın Felsefe Taşı’nın sırrını barındırdığını keşfetmiştir bu anlatılara göre Flamel, çözme ve arıtma süreçlerinden geçerek sıradan metalleri altına dönüştürmeyi başarmış, elde ettiği serveti ise Paris’te hayır işlerine harcamış, kiliseler, hastaneler ve yardım kurumları inşa ettirmiştir. Gerçekten de tarihsel belgeler Flamel ve eşi Perenelle’in önemli bağışlarda bulunduğunu göstermektedir, ancak bu servetin kaynağının simyasal bir keşif mi yoksa başarılı ticari faaliyetler mi olduğu kesin olarak bilinmemektedir çünkü 14. yüzyıl Paris’inde kitap ticareti ve emlak yatırımlarıyla zenginleşmek mümkündü ve Flamel’in maddi yükselişi, doğrudan simya ile ilişkilendirilebilecek açık kanıtlar sunmamaktadır.

Flamel’i efsaneleştiren bir diğer unsur ise ölümsüzlük söylentisidir bazı 17. ve 18. yüzyıl metinlerinde onun mezarının boş bulunduğu, aslında ölmediği ve kimliğini değiştirerek yaşamaya devam ettiği iddia edilmiş, hatta Avrupa’nın farklı şehirlerinde görüldüğüne dair anlatılar dolaşıma girmiştir bu söylentiler, simya geleneğinin en güçlü arzusunu, yani maddi dönüşümün ötesinde yaşamın uzatılması fikrini temsil ettiği için halk arasında hızla yayılmıştır. Bununla birlikte tarihsel kayıtlar Nicolas Flamel’in 1418 yılında Paris’te öldüğünü ve defin işlemlerinin belgeli olduğunu göstermektedir mezar taşının üzerindeki semboller ise sonradan simya meraklıları tarafından mistik anlamlarla yorumlanmış, böylece Flamel’in adı giderek tarihsel bir kişiden çok, kolektif bilinçteki bilgeliğe ulaşmış simyacı arketipine dönüşmüştür.

Onun adına atfedilen simya kitaplarının büyük bölümü, ölümünden yaklaşık iki yüz yıl sonra kaleme alınmış ve bu eserler Flamel’i Felsefe Taşı’nı bulan kişi olarak tanıtmıştır modern tarihçiler bu metinlerin muhtemelen anonim yazarlar tarafından yazıldığını ve Flamel’in isminin otorite sağlamak amacıyla kullanıldığını düşünmektedir, çünkü Orta Çağ sonrası Avrupa’da simya hem yasaklı hem de cazip bir bilgi alanı olarak büyük merak uyandırmaktaydı. Nicolas Flamel’in hikayesi, tarihsel gerçekliğin ötesinde insanlığın dönüşüm arzusunun sembolik bir yansımasıdır kurşunu altına dönüştürme hayali aslında sıradan olanı yüce olana, maddi olanı bilinçli olana, faniliği kalıcılığa dönüştürme isteğinin metaforudur ve Flamel bu arketipsel yolculuğun en bilinen isimlerinden biri haline gelmiştir.

Bugün Nicolas Flamel’e bakıldığında, onun gerçekten Felsefe Taşı’nı bulup bulmadığından çok, neden bu kadar güçlü bir efsaneye dönüştüğünü sorgulamak daha anlamlıdır çünkü insanlık her çağda, sıradan bir insanın evrenin sırlarına erişebileceğine inanmak istemiştir ve Flamel’in adı, bu inancın tarih boyunca süregelen en etkileyici simgelerinden biri olarak yaşamaya devam etmektedir.