Tarih boyunca adı yalnızca bir hükümdar olarak değil, aynı zamanda ilahi hikmetle donatılmış bir peygamber olarak anılan Hz. Süleyman, kutsal metinlerde ve kadim anlatılarda, gücün tek başına bir üstünlük değil, sorumlulukla taşınması gereken ağır bir emanet olduğunu gösteren çarpıcı bir figür olarak karşımıza çıkar zira onun kıssası salt mucizelerden ibaret olmayıp, insanın iktidarla olan imtihanını, bilginin sınırlarını ve adaletin gerçek anlamını derin bir şekilde düşündüren çok katmanlı bir anlatıdır. Babası Davud olan Süleyman, hem peygamberlik hem de hükümdarlık görevini aynı anda taşıyarak, tarihsel ve manevi bir eşikte durur çünkü bir yandan ilahi vahyin muhatabı olarak hakikati tebliğ ederken, diğer yandan geniş bir coğrafyaya hükmeden bir lider olarak siyasi, askeri ve toplumsal düzeni sağlamış, böylece din ile devlet idaresinin kesiştiği noktada örnek bir figür haline gelmiştir.
Kur’an-ı Kerim’de kendisine rüzgarın emrine verilmesi, cinlerin hizmetine sunulması ve hayvanların dilini anlayabilme yeteneği gibi olağanüstü nimetlerin bahşedildiği ifade edilirken, bu mucizeler aslında yüzeysel bir güç gösterisi olarak değil, insanın sınırlı varlığına rağmen ilahi takdirle genişletilebilen imkanların sembolik bir anlatımı olarak değerlendirilmelidir çünkü rüzgarı yöneten bir peygamber imgesi, doğanın kontrolünden ziyade, insanın kendi iç fırtınalarını dizginleyebilme potansiyeline işaret ederken, cinlere hükmetmesi anlatısı görünmeyen güçlerin dahi ilahi irade karşısında sınırlarının bulunduğunu vurgular. Hz. Süleyman’ın en dikkat çekici kıssalarından biri, Sebe Melikesi olarak bilinen Belkıs ile olan karşılaşmasıdır bu anlatı yalnızca iki hükümdar arasındaki diplomatik bir temas değil, aynı zamanda hakikat ile gelenek, tevhid ile putperestlik arasındaki zihinsel dönüşümün sembolik bir hikayesi olarak okunmalıdır, çünkü Belkıs’ın tahtının göz açıp kapayıncaya kadar Süleyman’ın huzuruna getirilmesi hadisesi, maddi gücün ötesinde, bilginin ve ilahi desteğin zaman ve mekan algısını aşan bir boyut taşıdığını ima eder.
Bu kıssada camdan yapılmış zemin üzerinde yürüdüğünü sanarak eteğini toplayan Belkıs sahnesi, insanın algısal yanılgılarını ve hakikatin karşısında duyulan şaşkınlığı sembolize ederken, Süleyman’ın onu zorla değil akıl ve hikmetle ikna etmesi, gerçek liderliğin kaba kuvvetle değil bilinç dönüşümüyle mümkün olabileceğini ortaya koyar. Hz. Süleyman’a atfedilen Mühr-ü Süleyman sembolü ise tarih boyunca farklı kültürlerde korunma, kudret ve bilgelik işareti olarak kullanılmış, altı köşeli yıldız formuyla ezoterik geleneklerde özel bir yer edinmiş olsa da, bu sembolün ötesinde asıl önemli olanın, sembolün temsil ettiği adalet anlayışı olduğu unutulmamalıdır çünkü semboller zamanla anlam değiştirir, fakat adaletin özü değişmez.
Onun vefatıyla ilgili anlatı da son derece çarpıcıdır asasına dayanmış şekilde ruhunu teslim etmesi ve cinlerin onun öldüğünü fark edememesi görünmeyen varlıkların dahi gaybı bilemeyeceğini gösteren güçlü bir mesaj taşırken, bir ağaç kurdunun asasını kemirerek onun düşmesine sebep olması, en büyük kudretin dahi küçük bir vesileyle son bulabileceğini ve insanın mutlak hakimiyet iddiasının aslında ne kadar kırılgan olduğunu hatırlatır. Hz. Süleyman’ın hikayesi, mucizelerin büyüleyici atmosferinden çok daha fazlasını içerir o, bilgeliğin ihtişamla sınandığı, gücün tevazu ile dengelendiği ve adaletin hükümranlığın gerçek temeli olduğunu gösteren bir bilinç modelidir ve bu yönüyle yalnızca geçmişe ait bir peygamber figürü değil, her çağda yeniden okunması gereken evrensel bir liderlik ve sorumluluk manifestosu olarak değerlendirilebilir.
Onun kıssasında asıl büyüleyici olan şey, rüzgarı emretmesi değil, rüzgar kadar güçlü olmasına rağmen adaletten sapmamasıdır çünkü gerçek kudret, hükmettiğin alanın genişliğinde değil, hükmünün hakkaniyetinde saklıdır.
