Hayat bazen bir yarış pisti gibi sunulur bize başkalarının hızına göre ayarlanan hedefler, başkalarının başarı tanımlarına göre çizilmiş yollar ve çoğu zaman yetişmeliyim duygusunun içimize sinsice yerleştiği, ama aslında nereye yetiştiğimizi bile tam olarak bilmediğimiz uzun bir koşunun içinde buluruz kendimizi. Ve işin en garip yanı şudur. İnsan çoğu zaman gerçekten koştuğunu sanır, oysa aslında yaptığı şey sadece yorulmaktır çünkü bir hedefe doğru ilerlemekle, sürekli bir şeyleri yakalamaya çalışmak arasında görünmeyen ama derin bir fark vardır.
Bazıları hayatı bir rekabet alanı olarak görür daha çok kazanmak, daha çok görünmek, daha çok sahip olmak için hızını sürekli artırır, ama içten içe şunu fark edemez hız arttıkça yön kaybolur. Çünkü yönünü kaybeden bir hız, başarı değil sadece tükenmişlik üretir. Bazıları ise bir noktada durur. Yorgunluktan değil sadece… İçten içe şu cümleyle karşılaştığı için Ne yaparsam yapayım olmuyor. İşte bu cümle, insanın hayatla olan ilişkisinde en kırılgan eşiklerden biridir. Çünkü bu bir vazgeçiş cümlesi gibi görünse de, aslında çoğu zaman yanlış kapıları zorlamanın verdiği bir yorgunluğun dışa vurumudur. İnsan gerçekten olmuyor diye bırakmaz yanlış yerde, yanlış insanlarla, yanlış beklentilerle defalarca denediği için bırakır.
Ve sonra kendine haksızlık etmeye başlar. Ben beceremiyorum. Ben yeterli değilim. Benim şansım yok. Oysa gerçek çok daha sessizdir ama çok daha nettir. Sen yetersiz değilsin… sadece kendin olmayan bir hayatın içinde kendini kanıtlamaya çalışıyorsun. Hayatın ironisi tam burada başlar. Koşanlar yorulur ama neden yorulduğunu anlamaz. Bırakanlar durur ama neden durduğunu sorgular. Oysa belki de mesele ne koşmak ne de bırakmaktır. Mesele… durup gerçekten kendine şu soruyu sorabilmektir. Ben neyin peşindeyim. Çünkü çoğu insanın cevabı şudur ama farkında değildir. Başkalarının onayı. Toplumun kabulü. Geçmişte kendine ispatlayamadıklarının telafisi. Ve bunların hiçbiri insanı tamamlamaz.
Sadece oyalandırır. Bir noktadan sonra insan şunu fark eder. Hayat bir yarış değil. Çünkü herkes farklı bir yolda. Senin hızın, onun yolu için anlamsız. Onun başarısı, senin hikayen için gereksiz. Ve belki de en zor kabul edilen gerçek şudur. Bazı şeyler gerçekten olmaz. Ama bu, seninle ilgili değildir. Sadece o şey… senin yolun değildir. İnsan bunu anladığında garip bir hafiflik yaşar. Çünkü ilk kez kendine karşı savaşmayı bırakır. Artık her şeyi başarmak zorunda değildir. Artık herkese yetişmek zorunda değildir. Artık sürekli güçlü görünmek zorunda değildir. Ve işte tam o noktada… gerçek hareket başlar. Çünkü insan, kendine ait olmayan yükleri bıraktığında ilk kez gerçekten ilerleyebilir.
Belki yavaş.
Belki sessiz.
Ama ilk kez doğru yönde.
Ve o zaman hayat sana şunu fısıldar
Sen geç kalmadın… sadece yanlış yolda fazla oyalanmışsın.
