Grafiti, en yalın haliyle görmezden gelinenin kendini görünür kılma çabasıdır. Kamusal alanı tuval olarak kullanır çünkü mesajını galerilerin seçici duvarlarına değil, herkesin görebileceği yerlere bırakmak ister ve bu yönüyle grafiti çoğu zaman öfke, itiraz, kimlik arayışı ve özgürlük talebi gibi duyguların doğrudan dışavurumudur, yani estetikten önce söz söyleme ihtiyacından doğar.
Sanatla ilişkisi uzun süre tartışmalı olmuştur, grafiti yıllarca vandalizm olarak damgalanmış, sanat tanımının dışında tutulmuştur ancak zamanla ortaya konan işler yalnızca yazı ya da imza değil, kompozisyon, ritim, renk ve güçlü bir anlatı dili barındırdıkça bu bakış kırılmaya başlamış, özellikle 20. yüzyılın sonlarında grafiti, sokakla sınırlı olmayan bir ifade sanatı olarak kabul görmeye başlamıştır.
Grafitinin kabul görmesinde öncü isimlerin etkisi büyüktür. Jean-Michel Basquiat, New York sokaklarında “SAMO” imzasıyla başladığı grafitiyi galerilere taşıyarak sokak diliyle çağdaş sanatı birleştirmiş, Keith Haring metro istasyonlarındaki çizimleriyle grafitiyi herkesin anlayabileceği evrensel sembollere dönüştürmüş, Banksy ise anonimliği ve politik hicviyle grafitinin yalnızca estetik değil, düşündüren ve rahatsız eden bir sanat biçimi olduğunu küresel ölçekte kabul ettirmiştir.
Bugün grafiti, müzelerde sergilenen ama hala sokağa ait olmayı sürdüren nadir sanat formlarından biridir, sistemle arasına mesafe koyması, izinsiz oluşu ve geçiciliği onun ruhunun bir parçasıdır, çünkü grafiti kalıcı olmak için değil, tam zamanında bir cümle kurmak için vardır ve belki de bu yüzden grafiti, sanatın kim için yapıldığı sorusuna verilen en dürüst cevaplardan biri olmaya devam eder.
