Philo Farnsworth’un hikayesi, parlak laboratuvarlar ya da güçlü şirketlerin desteklediği büyük ekiplerle değil, Amerika’nın kırsalında bir çiftlik evinde, tarlaya bakarken zihninde beliren bir fikirle başlar; henüz lise çağındayken, sürülmüş toprakların paralel çizgiler halinde uzanışını izlerken, bir görüntünün de aynı şekilde satır satır, çizgi çizgi taranarak elektriğe dönüştürülebileceğini fark etmesi, modern televizyonun temel ilkesinin doğduğu andır. O döneme kadar görüntü aktarımı, mekanik diskler ve dönen parçalarla denenmiş, fakat hiçbir zaman kararlı ve net bir sonuç üretmemiştir; Farnsworth ise görüntüyü fiziksel olarak döndürmek yerine, onu tamamen elektronik bir süreçle çözmeyi düşünür ve bu düşünce, daha sonra image dissector adı verilen, görüntüyü elektron demetleriyle tarayan ilk tamamen elektronik kamera tüpüne dönüşür.
Henüz yirmili yaşlarının başındayken, sınırlı maddi imkanlarla kurduğu küçük laboratuvarında, vakum tüpleri, kablolar ve ilkel osiloskoplar arasında çalışan Farnsworth, 1927 yılında tarihte ilk kez bir görüntüyü mekanik parça kullanmadan, tamamen elektronik olarak iletmeyi başarır; bu görüntü son derece basittir, bir çizgi ya da şekilden ibarettir, ancak etkisi devrimsel olur, çünkü artık görüntü hareket eden bir nesneye değil, hareket eden elektrona emanet edilmiştir. Ne var ki bu devrim, Farnsworth’a şöhret ya da zenginlik getirmez; tam tersine, dönemin medya ve elektronik devlerinden biri olan RCA ve onun baş mühendisi Vladimir Zworykin ile yıllar sürecek bir patent savaşının fitilini ateşler ve genç mucit, kendi fikrinin dev şirketler tarafından sistemli biçimde sorgulandığı, yıpratıldığı ve geciktirildiği bir sürecin içine çekilir.
Mahkemelerde defalarca haklı bulunmasına rağmen, Farnsworth’un enerjisi ve kaynakları bu mücadele sırasında tükenir; televizyon teknolojisi hızla yayılır, evlere girer, kitle iletişiminin merkezine oturur, fakat bu yayılımın arkasındaki asıl fikir sahibi, çoğu zaman yalnızca dipnotlarda anılır ve icadının meyvelerini toplayamaz. Daha da çarpıcı olan, Farnsworth’un ilerleyen yıllarda televizyona karşı derin bir mesafe geliştirmesidir; kendi icadının, bilgilendirmekten çok oyalayan, düşünmeyi değil tüketmeyi teşvik eden bir araca dönüşmesini hayal kırıklığıyla izler ve zaman zaman televizyonun insan bilinci üzerindeki etkilerinden açıkça rahatsızlık duyduğunu dile getirir.
Hayatının son dönemlerinde nükleer füzyon gibi daha soyut ve iddialı alanlara yönelmesi, aslında onun zihninin yalnızca bir cihaz icat etmeye değil, insanlığın enerjiyle kurduğu ilişkiyi dönüştürmeye odaklı olduğunu gösterir; ancak bu çalışmalar da yeterli destek bulamaz ve Farnsworth, tarihin en etkili icatlarından birinin mimarı olmasına rağmen, sessiz ve yorgun bir şekilde hayata veda eder. Bugün her ekrana baktığımızda, ister bir telefon ister dev bir televizyon olsun, gördüğümüz şey yalnızca içerik değil, Farnsworth’un genç yaşta bir tarlaya bakarken kurduğu o sade ama derin fikrin devamıdır; görüntünün satırlara bölünüp elektriğe çevrilebileceği düşüncesi, modern dünyanın görsel hafızasını mümkün kılmıştır.
Philo Farnsworth’un hikayesi bize şunu hatırlatır: Tarihi değiştiren fikirler her zaman alkışlanmaz, bazıları yalnızca çalışır ve sessizce dünyayı dönüştürür.
