Herkes fotoğraf çekebilir; parmak bir düğmeye dokunur, ışık sensöre düşer ve zamanın bir kırıntısı dijital bir yüzeye yapışır, ama o anın içine sinmiş duyguyu, o saniyenin kalp atışını, görünmeyen titreşimini yakalayabilmek başka bir şeydir ve işte fotoğrafçılığın asıl sınavı tam da burada başlar. Fotoğraf makinesi, gerçeği kaydeden soğuk bir araç gibi görünse de, onu tutan el titriyorsa, bakan göz acele ediyorsa, beklemeyi bilmeyen bir zihinle çalışıyorsa ortaya çıkan kare yalnızca bir görüntü olur; oysa fotoğraf, gerçekten fotoğraf olduğunda, bakana “ben buradaydım” demez, “ben bunu hissettim” diye fısıldar. Bir fotoğrafçının hassasiyeti, teknik bilgiden önce gelir; diyafram, enstantane ve ISO öğrenilebilir, hatta kusursuzca uygulanabilir, ama bir insanın yüzünde beliren yarım gülümsemeyi, bir sokak lambasının altındaki yalnızlığı, rüzgarın bir perdeyi nasıl incelikle hareket ettirdiğini fark edebilmek, ölçülemez bir dikkat ister. Bu dikkat, dünyaya biraz daha yavaş bakma cesaretidir; herkesin hızla geçip gittiği bir anın önünde durup, “şimdi” diyebilmektir. Fotoğrafçı, o anda yalnızca ışığı değil, sessizliği de kadraja alır; söylenmemiş cümleleri, yarım kalmış duyguları ve çoğu insanın fark etmeden üzerinden geçtiği kırılganlığı.
Sanat tam da bu noktada başlar, çünkü sanat, gördüğünü kopyalamak değil, gördüğünle kurduğun ilişkiyi paylaşmaktır. İki kişi aynı manzarayı çekebilir, aynı sokakta durabilir, aynı yüzü kadraja alabilir; ama ortaya çıkan fotoğraflar birbirinden bambaşka olur, çünkü her fotoğraf, fotoğrafçının iç dünyasından süzülerek doğar. Kimi kareler serttir, kimi yumuşak; kimisi bağırır, kimisi fısıldar, ama hepsi, onları çeken kişinin dünyayla kurduğu bağın sessiz bir itirafıdır. Bu yüzden fotoğrafçılık, yalnızca gözle yapılan bir iş değildir; kalbin ritmi, geçmişin izleri ve insanın hayata karşı taşıdığı duyarlılık da objektifin içine sızar. Bir anı yakalamak, o anın senden kaçmasına izin vermemek değil, tam tersine, ona saygı duymaktır. Fotoğrafçı, zamanı dondurmaz; zamanla kısa bir anlaşma yapar, ona dokunur ve sonra geri çekilir. O kareye bakan biri, yıllar sonra bile aynı duyguyu hissedebiliyorsa, işte o zaman fotoğraf bir belge olmaktan çıkar, yaşayan bir hafızaya dönüşür. Bu hafıza, ne tamamen gerçektir ne de tamamen hayal; ikisinin arasında, insanı içine çeken ince bir çizgide durur.
Bu yüzden fotoğrafçılık bir hassasiyettir, evet, ama yalnızca hassas olmak yetmez; bu hassasiyet, sanatla buluştuğunda anlam kazanır. Fotoğrafçı, dünyayı biraz daha dikkatle seven insandır; ışığın nereye düştüğünü, gölgenin neyi sakladığını, bir bakışın hangi hikayeyi taşıdığını merak eden kişidir. Herkes fotoğraf çekebilir, ama herkes o anın ruhuna dokunamaz; dokunabilenler ise, tek bir kareyle bile, bakana durmayı, hissetmeyi ve belki de kendi içindeki sessizliği fark etmeyi öğretir. Çünkü gerçek fotoğraf, gözle değil, kalple çekilir ve kalpten çıkan her şey gibi, doğru yere düştüğünde unutulmaz olur.
