İnsanın parmak iziyle zebranın kalçasındaki desenler arasında tuhaf ama güçlü bir benzerlik vardır; ikisi de doğanın aynı görünen ama birebir olmayan şeyler üretme konusundaki ısrarının kanıtıdır. Parmak izi, kimliğin en sade ve en sessiz imzasıyken, zebra desenleri de doğanın estetik ama işlevsel bir dilidir; uzaktan bakıldığında hepsi aynı sanılır, yaklaştıkça ise her birinin kendine ait bir hikayesi olduğu fark edilir. Bu benzerlik bize şunu hatırlatır; farklılık çoğu zaman bağırmaz, dikkat çekmek için çabalamaz, sadece vardır.

Zebralar desenlerini farklı olmak için taşımaz; ne sürüden ayrılmak isterler ne de kendilerini özel hissetme kaygısı güderler. O çizgiler, yırtıcılardan korunmak için, sürü içinde seçilmemek için, yani tam tersine hayatta kalmak için vardır. Parmak izi de böyledir; insan onu kimliğini ilan etmek için değil, zaten kaçınılmaz olduğu için taşır. Doğa, bireyselliği bir gösteri unsuru olarak değil, sessiz bir zorunluluk olarak üretir ve bu yüzden en sahici farklılık, fark edilmek gibi bir beklenti taşımaz.

Bugünün dünyasında ise durum tersine dönmüş gibidir; insanlar parmak izi kadar doğal olan farklılıklarını yeterli bulmaz, zebra desenleri gibi kendiliğinden oluşan ayrıntılar yetmez, mutlaka altı çizilmeli, anlatılmalı, sergilenmelidir. Oysa doğa bize bambaşka bir ders verir, herkes zaten farklıdır ama bu fark, başkalarına kanıtlandığında değil, yaşandığında anlam kazanır. Zebra desenleri kimseye bak ben farklıyım demez; parmak izi de sahibinden bir üstünlük iddiası beklemez.

Belki de asıl mesele şudur: insan, doğanın zaten çözdüğü bir şeyi yeniden icat etmeye çalışmaktadır. Parmak izi kadar doğal, zebra deseni kadar kendiliğinden olan farklılık yetmediğinde, işin içine çaba, iddia ve gösteri girer ve tam da bu noktada farklılık özelliğini kaybeder. Doğanın dili sade, sessiz ve nettir; birey olmak bir mücadele değil, bir sonuçtur. İnsan bunu hatırladığında, farklı olmak için uğraşmayı bırakır ve tam da o anda, gerçekten kendine ait olanı taşımaya başlar.