Bu resim, ilk bakışta renkli ve düzenli bir şehir gibi görünüyor ama biraz durunca fark ediyorsun ki, burada hiçbir şey gerçekten yerinde değil. Binalar üst üste binmiş, perspektif kırılmış, sanki şehir büyümemiş de sıkışmış. Bu, şehir hayatının o görünmeyen baskısını çok sade ama sert bir şekilde veriyor.
Her bina farklı renkte, farklı tarzda, bu da aslında insanların çeşitliliğini çağrıştırıyor. Ama ironik olan şu ki, bu kadar farklılık içinde hepsi aynı düzene sıkışmış. Kimse taşmıyor, kimse gerçekten özgür değil. Renkler canlı ama ruh yok. Bu, dışarıdan hareketli görünen ama içten içe yoran bir hayatın hissi.
Alt kısma doğru akan, eriyen gibi duran yapılar önemli bir detay. Sanki bu şehir sağlam değil, yavaş yavaş çözülüyor ya da seni de kendisiyle birlikte aşağı çekiyor. Yukarı doğru yükselmesi gereken binalar bile bir ağırlık hissi veriyor.
Boşlukların fazla olması da dikkat çekici. Kalabalık bir şehir ama aynı zamanda garip bir yalnızlık var. İnsan yok ama insanın izi var. Bu da şehir aslında insanlar için değil, sadece var olmak için kurulmuş gibi hissi veriyor. Bu tablo, şehirde yaşamak ile şehirde sıkışmak arasındaki ince çizgiyi anlatıyor.O çizgi, sandığından çok daha hızlı kayboluyor.
