İnsan dediğimiz varlık, çoğu zaman kendini tek bir bütün sanarak yaşasa da aslında içinde birbirinden bağımsız gibi hareket eden üç ayrı katmanın sessiz çekişmesiyle yön bulur göz, akıl ve ruh… ve her biri sevgiyi bambaşka bir yerden tanımlar, bambaşka bir dilden konuşur ve çoğu zaman birbirleriyle aynı fikirde bile olmazlar.
Göz, dünyanın en hızlı karar veren tarafıdır gördüğü şeyin estetiğiyle, ışığıyla, uyumuyla büyülenir, bir bakışta hükmünü verir ve çoğu zaman bu hüküm derinlikten değil, yüzeyin kusursuzluğundan beslenir, çünkü göz için sevmenin ilk şartı hoşlanmaktır, etkilenmektir dikkatinin yakalanmasıdır ve bu yüzden gözün sevdiği şeyler çoğu zaman gelip geçicidir, zamanla alışılır, sıradanlaşır ve ilk heyecanını kaybeder.
Akıl ise daha temkinlidir o yalnızca bakmaz, anlamaya çalışır, çözmek ister, kendine benzeyen düşünce yapılarını, benzer bakış açılarını aynı frekansta ilerleyen zihinleri arar ve birini sevmesi için onunla konuşabilmesi, anlaşabilmesi, aynı cümlede buluşabilmesi gerekir çünkü akıl için sevgi bir uyum meselesidir, bir denge halidir ve çoğu zaman mantığın kurduğu bu bağ güvenli, sağlam ve sürdürülebilir görünür ama yine de içinde tarif edilemeyen bir eksiklik bırakabilir.
Ve sonra ruh devreye girer… ama ruh ne göz gibi hızlıdır ne akıl gibi hesaplıdır onun zamanı yoktur, ölçüsü yoktur, mantığı yoktur ve belki de en tuhaf olanı, seçme gibi bir derdi de yoktur, çünkü ruh aslında seçmez… tanır, hatırlar, yankı bulur daha önce hiç karşılaşmadığın bir insanda kendinden bir parça hissedersin, açıklayamazsın ama inkar da edemezsin, sanki o insanı ilk kez görmüyormuşsun gibi bir yakınlık, bir tanıdıklık hissi belirir ve işte o an gözün gördüğü, aklın analiz ettiği her şey ikinci plana düşer.
Bu yüzden bazı insanlar hayatına girer ve hiçbir iz bırakmadan çıkar ne gözünü etkiler ne aklını meşgul eder ne de ruhuna dokunur… bazıları vardır uzun uzun konuşursun, her şey yerli yerindedir, mantık kusursuzdur ama içindeki o boşluk dolmaz, bir şey eksik kalır ve sen bunun adını koyamazsın… ama bazen biri gelir, ne en güzelidir ne en mantıklısı, belki de hayatına hiç uygun değildir ama bir şekilde içindeki sessizliği doldurur sana seni hatırlatır, sana senin bile unuttuğun bir parçanı geri verir.
Çünkü ruhun sevmesi, bir tercih değil bir karşılaşmadır zamanın, mekanın, şartların ötesinde gerçekleşen bir tanışma anıdır ve bu yüzden en güçlü bağlar çoğu zaman en mantıksız görünenler olur, en derin hisler en açıklanamaz olanlardır ve insan bazen en doğru kişiyi değil, en tanıdık ruhu sever.
Ve belki de bu yüzden… insanın en büyük çelişkisi burada başlar göz başka birine çekilir, akıl başka birine güvenir ama ruh bambaşka birine ait hisseder ve insan, hayatı boyunca bu üç sesin arasında denge kurmaya çalışırken aslında en çok kendini anlamaya yaklaşır.
