Bazı geceler vardır şehir susar ama insan susamaz dışarıda sokak lambaları titrerken, içeride bir yer, yıllardır kapısı kapalı kalmış bir odanın varlığını hatırlatır ve o oda, ne geçmişte bırakılmış bir anıdır ne de tamamen unutulmuş bir hikaye, aksine insanın kendinden bile sakladığı, adını koyamadığı, dokunmaya cesaret edemediği duyguların ağır ağır biriktiği, zamanla derinleşip karanlıkla anlaşma yapmış bir iç mekandır. Herkesin içinde böyle bir oda vardır aslında dışarıdan bakıldığında güçlü, dengeli, hatta bazen mutlu görünen insanların bile içinde, kimseye göstermedikleri, kimseyi sokmadıkları, hatta çoğu zaman kendilerinin bile anahtarını nereye bıraktığını hatırlamadığı bir kapı bulunur ve o kapının ardında ne kırgınlıklar vardır, ne yarım kalmış cümleler, ne söylenememiş itiraflar, ne de zamanında susturulmuş bir kalbin yankısı hepsi orada karanlığın içinde sessizce bekler.

Kara kedi işte tam o kapının önünde durur. Ne içeri girer ne de oradan uzaklaşır. Çünkü o bilir bazı odalar açılmak için değil, fark edilmek için vardır ve insan, en çok kaçtığı şeyle yüzleşmek zorunda kaldığında değişir. Gece ilerledikçe, o odanın varlığı daha da belirginleşir dış dünyadaki tüm sesler çekildiğinde, insan kendi içinin uğultusunu duymaya başlar ve o uğultu, yıllarca ertelenmiş duyguların, bastırılmış anıların, geçti sanılan ama aslında sadece üzeri örtülmüş hislerin bir araya gelerek oluşturduğu bir yankıdır işte tam o anda insan anlar ki bazı şeyler geçmez sadece sessizleşir. O odanın içinde belki bir çocuk vardır kırılmış ama ağlamamış. Belki bir veda vardır yapılmış ama tamamlanmamış. Belki de bir insan vardır gitmiş ama içinden hiç çıkmamış.

Ve en garibi şudur insan o odaya girmemek için hayatı boyunca kendine başka hikayeler kurar, başka insanlar seçer, başka yollar yürür ama nereye giderse gitsin, o kapı hep onunla gelir, çünkü o oda bir yer değildir o oda, insanın kendisidir. Kara kedi hala oradadır. Gözleri karanlığa alışmış, sessizliği dinleyen bir sabırla bekler. Çünkü o bilir herkes bir gün o kapının önüne geri döner. Ve o gün geldiğinde insanın vereceği en zor karar şudur. Kapıyı açmak mı. Yoksa ömrünün geri kalanını, hiç açılmamış bir odanın ağırlığıyla yaşamak mı