Leopoldo Lugones, Arjantin edebiyatının modernist öncülerinden biri olarak, La estatua de sal adlı öyküsünde “tuzdan heykel” metaforunu insanın geçmişe saplanması, merakın ve geriye bakmanın bedeli, aklın sınırları ve varoluşsal donukluk üzerinden ele alır; metin kısa ama yoğun anlatımıyla, mitolojik bir imgeyi psikolojik ve felsefi bir sorgulamaya dönüştürmesiyle öne çıkar.
Tuzdan Heykel, hem fiziksel olarak son derece kırılgan hem de anlam olarak güçlü bir metafor taşıyan, zamanla eriyen, dağılan ve yok olmaya mahkum bir form üzerinden insanın hafızasını, pişmanlığını, geriye bakma halini ve geçiciliğini anlatan bir ifade biçimidir; en bilinen çağrışımıyla bakmanın bedelini, geçmişte takılı kalmanın donukluğunu ve hayatın akışına karşı durmanın sessiz ama kesin sonucunu simgeler.
