İnsan hayatında bazı kelimeler vardır ki yalnızca bir anlam taşımaz, aynı zamanda bir titreşim yaratır onları duyduğumuz anda zihnimizde yalnızca bir düşünce değil, bir his de belirir ve tutku tam olarak böyle bir kelimedir, çünkü tutku sıradan bir istek değildir, geçici bir heves değildir, yüzeyde kalmış bir beğeni hiç değildir tutku, insanın iç dünyasında bir anda yön değiştiren rüzgar gibi, kimi zaman hayatı yerinden oynatan bir güç, kimi zaman aklı geri plana iten bir çekim, kimi zaman da insanı kendi sınırlarının dışına taşıyan görünmez bir iç yangın gibi ortaya çıkar. Tutkunun en çarpıcı tarafı, insanı canlı hissettirmesidir çünkü insan bazen yalnızca sevdiği için değil, derinden bağlandığı, vazgeçemediği, içinden söküp atamadığı şeyler yüzünden yaşadığını hisseder ve tam da bu yüzden tutku, birçok insan için hayatın en güçlü itici kuvvetlerinden biri haline gelir. Bir insana, bir hayale, bir fikre, bir işe, bir sanata, bir hedefe ya da bazen yalnızca ulaşamadığı bir ihtimale duyulan tutku, insanın içindeki sıradan zamanı parçalar onu daha fazla düşünmeye, daha fazla hissetmeye, daha fazla istemeye iter ve insanın kalbine, Bunu kaybedemem ya da Buna ulaşmadan duramam duygusunu yerleştirir.
Fakat tutku yalnızca güzellik taşıyan bir şey değildir asıl etkileyici ve ürkütücü yanı da budur. Çünkü tutku, dengede kaldığında insanı üretken cesur, diri ve kararlı hale getirebilirken, sınırı aştığında insanın muhakemesini bulandırabilir, sabrını bozabilir, iç huzurunu kemirebilir ve onu kendi duygularının esiri haline getirebilir. İnsan bazen tutkuyu aşk sanır, bazen anlam sanır, bazen kader sanır ama o duygunun içinde ne kadar kendisi kaldığını, ne kadar o tutkunun içine dağıldığını fark etmez. Ve işte tam da burada tutku, ilham veren bir güç olmaktan çıkıp insanı içten içe yiyen görünmez bir ateşe dönüşmeye başlar. Çünkü tutku çoğu zaman yalnızca sahip olmak istemek değildir tutku, insanın içindeki boşluğu bir şeyle doldurmak istemesiyle de ilgilidir. Bazen kişi birini sevdiği için değil, onda kendini tamamlayacak bir parça gördüğü için bağlanır. Bazen bir hedefe gerçekten inandığı için değil, o hedefe ulaştığında nihayet yeterli hissedeceğini düşündüğü için saplanır. Bazen insanın tutkuyla sarıldığı şey dışarıdan bakıldığında bir seçim gibi görünür ama içeride çok daha derin bir ihtiyaçla bağlantılıdır. İşte bu yüzden tutku her zaman yalnızca dışarıdaki nesneyle ilgili değildir; çoğu zaman insanın kendi eksikliği, korkusu, arzusu, yarası ve açlığı ile de ilgilidir.
İnsan tutkuyla yaşarken kendini güçlü zanneder ama bazen en savunmasız olduğu anlar tam da o anlardır çünkü tutkuyla bağlandığı şey, onun en büyük enerjisi haline gelirken aynı zamanda en büyük zayıf noktası da olur. Çok sevdiği bir insan onu dağıtabilir, çok inandığı bir hedef onu tüketebilir, çok arzuladığı bir ihtimal onu yıllarca bekletebilir. Tutkunun içinde büyüleyici olan şey, insana hayatın sıradan olmadığını hissettirmesidir tehlikeli olan şey ise, bu hissi kaybetmemek için insanın bazen kendinden bile vazgeçebilmesidir. Bir süre sonra insan o şeye sahip olmak istemez yalnızca onun tarafından görülmek, onun içinde yer almak, onunla tamamlanmak ister ve böylece tutku, insanın iradesiyle duyguları arasındaki sınırı silikleştirir. Belki de tutku bu yüzden bu kadar yanlış anlaşılır. Çünkü birçok kişi tutkuyu yalnızca yoğun bir duygu sanır ama tutku bundan çok daha fazlasıdır tutku, zihnin tekrar tekrar aynı yere dönmesidir, kalbin aynı ihtimali bırakmamasıdır, insanın kendi içinde sürekli aynı kapıyı çalmasıdır. Bir şeyi unutmak isterken onu daha çok düşünmek, uzak durmaya çalışırken ona daha fazla yaklaşmak, mantığın yeter dediği yerde duygunun biraz daha diye fısıldaması, işte tutkunun gerçek yüzü çoğu zaman tam olarak budur. O yüzden tutku, bazen aşktan daha sert, özlemden daha uzun, meraktan daha derin, bağımlılıktan ise daha romantik görünen bir esaret haline gelebilir.
İnsan tutkuyla yanarken kendini çoğu zaman daha gerçek hisseder çünkü tutku insana yoğunluk verir, sıradanlığın dışına çıkarır, kalp atışını hızlandırır, düşünceyi keskinleştirir, algıyı bir noktaya toplar. Fakat her yoğunluk sağlıklı değildir. Her derin his hakikat değildir. Her vazgeçemeyiş de sevginin kanıtı değildir. Bazen insan, tutkuyu sevdiği için değil, içindeki boşluğu susturduğu için bırakmak istemez. Bazen o duygu ona zarar verdiği halde yine de ondan kopamaz, çünkü zarar görmek bile hiçbir şey hissetmemekten daha canlı gelir. İşte tutkunun karanlık tarafı tam da burada başlar insanın, kendisine iyi gelmeyen bir şeye sırf yoğun hissettirdiği için bağlı kalması. Tutkunun büyüsü biraz da buradan gelir insanı hem yüceltir hem de sınar. Bir insan tutkuyla bir şey yaratabilir, bir dünya kurabilir, kendini aşabilir, korkularını yenebilir, hayatına yön verebilir. Ama aynı insan, eğer tutkusu kendini tüketen bir saplantıya dönüşürse, kendi dengesini kaybedebilir, çevresini unutabilir, kendine yabancılaşabilir. Çünkü tutku, yönü doğru olduğunda ateşten bir ışık gibidir; yönünü kaybettiğinde ise aynı ateş, önüne gelen her şeyi yakmaya başlar. İnsan bu farkı çoğu zaman geç fark eder. Başta her şey çok anlamlı, çok özel, çok güçlü görünür ama bir noktadan sonra kişi artık o duyguyu yönetmediğini, o duygu tarafından yönetildiğini anlar.
Belki de bu yüzden tutkuyla ilgili asıl soru, Ne kadar güçlü hissettiğin değil, O gücün içinde ne kadar kendin kalabildiğin olmalıdır. Çünkü gerçek tutku, insanı yok etmeden büyüten şeydir. Seni senden koparmadan derinleştiren, körleştirmeden cesaretlendiren, tüketmeden dönüştüren şeydir. Eğer bir duygu seni kendine düşman ediyorsa, uykunu bozuyorsa, iç huzurunu kemiriyorsa, seni sürekli eksik ve yetersiz hissettiriyorsa, orada yalnızca tutku değil, aynı zamanda bir iç savaş da vardır. Ve insan bazen o savaşı aşk, bağlılık, hayal, amaç ya da kader gibi isimlerle süslediği için, aslında neyin içinde olduğunu görmekte gecikir. Tutku, insana yaşamın gerçekten hissedilebileceğini hatırlatır ama aynı zamanda insanın en kırılgan yönlerini de açığa çıkarır. Çünkü insan ancak çok önemsediği şeylerde bu kadar savunmasız olur. Hiç umursamadığı bir şey onu gece boyunca düşündürmez, hiç bağ kurmadığı bir ihtimal onun aklını bu kadar meşgul etmez, hiç derin hissetmediği bir durum onu bu kadar değiştirmez. Tutkunun gücü, insanın ilgisini değil, merkezini ele geçirmesinde yatar. Bir şey merkezine yerleştiğinde, artık yalnızca sevilen bir şey değil, kimliği etkileyen bir unsur haline gelir. İnsan o şeye yaklaşınca kendini daha var hisseder, uzaklaşınca eksilmiş gibi olur. Ve bu, duygunun en güçlü ama en tehlikeli biçimlerinden biridir.
Belki de insanın hayatındaki en büyük olgunluklardan biri, tutkuyu öldürmek değil, onu tanımayı öğrenmektir. Çünkü tutkudan tamamen kaçmak insanı düzleştirir, renksizleştirir, hissizleştirir ama tutkuyu kontrolsüz bırakmak da insanı savurur. Mesele ateşi söndürmek değil, onunla yanmadan yaşamayı bilmektir. Bir şeyi derinden sevebilmek ama o şey uğruna kendini kaybetmemek, bir hedefe bütün kalbinle bağlanabilmek ama ona ulaşamadığında yok olmamak, bir insana güçlü bir çekim duyabilmek ama bu çekimi kendi değerinle karıştırmamak… işte gerçek denge belki de tam burada başlar. İnsan bazen tutkuyu romantikleştirir, çünkü tutkulu olan her şey daha büyük, daha etkileyici, daha unutulmaz görünür. Oysa her unutulmaz şey sağlıklı değildir, her büyük duygu doğru değildir, her vazgeçemeyiş değerli değildir. Bazen insanın en çok alkışladığı şey aslında içten içe onu yaralayan şeydir. Çünkü modern dünya yoğunluğu derinlik sanmayı çok seviyor oysa bir duygunun şiddetli olması, onun doğru olduğu anlamına gelmez. Bir şeyin seni çok sarsması, onun sana ait olduğu anlamına gelmez. Bir şeyin seni geceleri uyutmaması, onun kaderin olduğu anlamına gelmez. Bazen sadece çok derin bir boşluğa temas etmiştir hepsi bu.
Ve yine de, bütün tehlikesine rağmen tutku vazgeçilmezdir çünkü insanı tamamen risksiz, tamamen ölçülü, tamamen mesafeli bir hayat da yaşatmaz, sadece yürütür. İnsan bazen yanılacağını bile bile hisseder, düşeceğini bile bile yaklaşır, canı yanacağını bile bile vazgeçmez çünkü bazı duygular yalnızca güvenli oldukları için değil, insanı kendi sınırlarının ötesine taşıdıkları için unutulmaz olur. Tutkunun insan üzerindeki etkisi de budur zaten onu yalnızca bir şeye yöneltmez, kendi iç derinlikleriyle de yüzleştirir. Kimi zaman en büyük yaratımların, en cesur adımların, en çarpıcı dönüşümlerin arkasında tutku vardır kimi zaman da en büyük yıkımların, en derin saplantıların ve en sessiz tükenişlerin. Bu yüzden tutku yalnızca güzel bir kelime değildir o, insanın içindeki ateşin adıdır. Ama ateşin doğasında iki ihtimal vardır ya yolunu aydınlatır ya da seni yakar. Ve insanın bütün meselesi, hangi noktada ısındığını, hangi noktada yanmaya başladığını ayırt edebilmesidir. Çünkü bazı duygular sana hayat verir bazıları senden hayat alır. Tutku ise çoğu zaman ikisini aynı anda yapar önce seni uyandırır, sonra sınar, sonra büyütür, sonra zorlar, sonra da sana en zor soruyu bırakır Ben bunu gerçekten seviyor muyum, yoksa onsuz kim olacağımı bilmediğim için mi bırakamıyorum.
