Türk’ün yurdu, bir coğrafyanın adı değildir; Türk’ün yurdu, ayağın bastığı an toprağın kaderinin değiştiği, taşın yerinden oynadığı, tarihin yönünün kırıldığı bir bilinç halidir ve bu yüzden Türk, girdiği yerden öylece çıkmaz, geçici misafir gibi davranmaz, ardında boşluk bırakarak çekilmez, çünkü Türk’ün varoluşunda “girdim” kelimesi, “yerleştim”, “kök saldım”, “sorumluluk aldım” anlamına gelir. Türk, bir yere girdiğinde önce sessizdir; bu sessizlik zayıflık değildir, bu sessizlik ölçmedir, tartmadır, toprağın nabzını tutmaktır; rüzgarın yönünü, suyun karakterini, dağın sertliğini, insanın eğilimini okur, çünkü Türk acele etmez, ama karar verdiği an, artık o karar zamanın kendisiyle yarışır ve geri dönüş ihtimali ortadan kalkar.
Türk girdiği yerden çıkmamak için önce zihinsel bir sınır çizer; “buraya aitim” derken kimseye meydan okumaz ama kimsenin de bu aidiyeti sorgulamasına izin vermez; sonra bu sınırı fiili hale getirir, yollar yapar, geçitleri tutar, şehirleri örgütler, düzen kurar, çünkü Türk’ün kalıcılığı yalnızca kılıçla değil, sistemle, disiplinle, teşkilatla sağlanır. Gerekirse Türk, eski düzenleri yıkar; ama bu yıkım, kör bir tahrip değildir, bu yıkım, çürümüş olanın tasfiyesidir; adalet üretmeyen yapıları dağıtır, zulmü normalleştiren alışkanlıkları parçalar, insanı değersizleştiren düzenleri yerle bir eder ve bunu yaparken ne alkış bekler ne de özür diler, çünkü Türk için meşruiyet, dışarıdan verilen onaylarda değil, kurulan düzenin ayakta kalabilmesindedir.
Türk’ün eyvallah etmediği şeyler nettir: boyun eğme, kimliğini pazarlık konusu yapma, iradeyi ödünç verme, varlığını başkasının merhametine bağlama; Türk barışa kapalı değildir ama teslimiyete kapalıdır, uzlaşmayı bilir ama silinmeyi kabul etmez, sabreder ama unutmaz, bekler ama vazgeçmez, çünkü onun hafızası kısa süreli değil, nesiller boyu taşınan bir dirençtir. Türk’ün sert yüzü işte burada ortaya çıkar; bu sertlik, sürekli bağıran bir öfke değildir, her an saldırmaya hazır bir kaos hiç değildir; bu sertlik, sınır aşıldığında konuşan, irade tehdit edildiğinde ayağa kalkan, düzen bozulduğunda devreye giren bir güçtür ve bu yüz, karşısındakine şunu hissettirir: burası sahipsiz değil, burası geçici değil, burası terk edilecek bir alan hiç değil.
Türk girdiği yerde yalnızca yaşamaz; orayı anlamlandırır, tarihine ekler, geleceğini bağlar; şehirler kurar ama yalnızca taş yığmaz, hukuk inşa eder ama yalnızca kural yazmaz, devlet kurar ama yalnızca yönetmez; bir süreklilik yaratır, çünkü Türk için yurt, bugünü barındıran değil, yarını taşıyabilen bir alandır. Bu yüzden Türk’ün yurdu sabit bir nokta değildir ama asla geçici de değildir; iklim değişir, kıta değişir, isimler değişir ama Türk’ün kurucu refleksi değişmez, çünkü onun için yurt, “nerede yaşadığın” değil, “nasıl yaşattığın” meselesidir; düzen varsa, adalet varsa, irade ayaktaysa, orası yurttur ve yurt olan yer terk edilmez.
Türk girdiği yerden çıkar mı sorusu, hala yüzeyde kalan bir sorudur; asıl soru şudur: Türk’ün girdiği yer, onun varoluş sınavına dönüşmüş müdür. Eğer dönüşmüşse, o yer artık yalnızca bir coğrafya değil, Türk’ün kader alanıdır ve kader alanı, ne kolay terk edilir ne de sessizce bırakılır; savunulur, korunur, gerekirse bedeli ödenir ama yok sayılmaz. Çünkü Türk’ün tarihi şunu defalarca göstermiştir: Türk, girdiği yerden çıkmaz; Türk, girdiği yeri yurt yapar.
