Tanrıların arabaları ifadesi, modern çağda en çok 1968 yılında yayımlanan Chariots of the Gods kitabıyla popülerleşmiş, İsviçreli yazar Erich von Daniken’in ortaya attığı ve kadim uygarlıkların gökyüzünden gelen varlıklarla temas kurduğu iddiasını temel alan antik astronot teorisi'nin merkez kavramlarından biri haline gelmiştir bu teoriye göre antik metinlerde betimlenen ateşli arabalar, gökten inen ışıklı varlıklar ve bulutların içinden çıkan ilahi araçlar, aslında ileri teknolojiye sahip dünya dışı ziyaretçilerin uzay araçlarının ilkel toplumlar tarafından mitolojik bir dil ile yorumlanmış tasvirleridir.
Bu iddialar özellikle Hint mitolojisindeki Vimana anlatılarında, Mezopotamya tabletlerinde, Eski Ahit’teki ateşli tekerlek vizyonlarında ve Güney Amerika’daki Nazca çizgilerinde örnek gösterilerek desteklenmeye çalışılmış, bazı araştırmacılar bu sembollerin teknik araçlara işaret ettiğini öne sürerken, akademik çevreler ise söz konusu betimlemelerin sembolik, kozmolojik ve dinsel anlatım dili içinde değerlendirilmesi gerektiğini vurgulamıştır zira antik toplumların gökyüzünü ilahi güçle özdeşleştirmesi, yıldırımı, güneşi, meteorları ve astronomik olayları tanrısal müdahale olarak yorumlaması tarihsel bir normdur.
Mitolojik metinlerde araba kavramı çoğu zaman fiziksel bir taşıt olmanın ötesinde güç, egemenlik, ilahi irade ve göksel hareketi simgeleyen bir metafor işlevi görmüş, örneğin güneş tanrılarının gökyüzünde arabayla dolaştığına dair anlatılar aslında güneşin günlük hareketini sembolize etmiş fırtına tanrılarının ateşli tekerleklerle tasviri ise şimşek ve gök gürültüsünün şiirsel anlatımı olarak kabul edilmiştir dolayısıyla bu imgeleri doğrudan mekanik araçlara indirgemek, antik metinlerin sembolik katmanlarını görmezden gelme riskini taşımaktadır.
Bununla birlikte tanrıların arabaları kavramı kültürel hayal gücünü besleyen güçlü bir metafor olmaya devam etmekte, insanlığın gökyüzüne bakarken hissettiği hem merak hem de korkunun ortak ifadesi olarak, kadim mitlerden modern UFO anlatılarına kadar uzanan geniş bir düşünsel hattın içinde yaşamayı sürdürmektedir çünkü insanoğlu bilinmeyeni açıklamak için her çağda kendi dilini üretmiş, yıldızlara baktığında ya tanrıları ya da ziyaretçileri görmüş, fakat her iki durumda da gökyüzünü sıradan bir boşluk olarak kabul etmemiştir.
