Bazı insanlar vardır; hayat onlara yüklenmez, onlar hayatı kendi içlerinde ağırlaştırır, dış dünyadan gelen her sesi bir tehdit, her sessizliği bir işaret, her durgunluğu bir çöküş olarak yorumlayarak farkında olmadan kendi frekanslarını adım adım aşağı çekerler, çünkü asıl yorgunluk kaslarda değil, düşüncenin ritmini bozan iç konuşmalarda başlar. Frekans dediğimiz şey, soyut bir spiritüel kavram gibi dursa da insanın zihniyle, duygusuyla, bedeniyle ve aldığı kararlarla sürekli güncellenen bir iç titreşimdir; bir insan sabah uyanır uyanmaz “bugün de zor geçecek” dediğinde, henüz gün hiçbir şey yapmamışken bile enerji alanında ilk çatlağı açmış olur ve bu çatlak gün boyunca küçük sızıntılarla büyür.
Kendi enerjisini düşüren insanların en belirgin ortak noktası, dışsal nedenleri beklemeksizin içsel sabotaj mekanizmalarını sürekli açık tutmalarıdır; sürekli geçmişi hatırlamak, bitmiş konuşmaları yeniden yaşamak, söylenmemiş cümleleri zihinde defalarca kurmak, olasılığı kesinliğe, ihtimali felakete dönüştürmek, aslında hiçbir şey olmuyorken bile bedeni “oluyor” sanısına sokar ve frekans tam da bu noktada sessizce düşer. Bu insanlar çoğu zaman mutsuz olduklarını bile fark etmezler; çünkü mutsuzluk artık bir duygu değil, alışkanlık haline gelmiştir, sanki içlerinde sürekli açık kalan ama sesi kısık bir alarm vardır ve o alarm, zamanla normal kabul edilen bir arka plan uğultusuna dönüşür. İşte bu noktada enerji düşüşü dramatik değildir, yavaş ve sinsidir; ne bir çöküş vardır ne de belirgin bir kırılma, sadece hayattan alınan tadın giderek silikleşmesi, renklerin solması, seslerin uzaklaşması olur.
Enerjisini kendi kendine düşüren insan, çoğu zaman başkalarının niyetlerini aşırı okumaya çalışır, söylenmeyeni duymaya, yapılmayanı anlamlandırmaya çalışırken zihnini sürekli “yüksek alarm” modunda tutar; oysa frekans, güvende olduğunu hisseden zihinlerde yükselir, sürekli tetikte olanlarda değil. Sürekli savunmada kalmak, insanı korumaz; aksine enerjiyi içeriden tüketir. Bir diğer görünmez neden de suçlulukla beslenen sadakattir; bazı insanlar mutlu olmayı, hafiflemeyi, neşeyi sanki birilerine ihanet ediyormuş gibi yaşar, “ben iyiysem bir şeyler yanlış” düşüncesi bilinçaltında kök salar ve bu kök, zamanla tüm enerji damarlarını sarar. Böyle bir zihinde frekans yükselmez, çünkü yükselmek yasaklı bir alan gibi algılanır.
Kendi enerjisini düşüren insanın dili de yavaş yavaş değişir; “hep”, “asla”, “zaten”, “boşuna” gibi kelimeler çoğalır, ihtimaller kapanır, esneklik kaybolur ve hayat, geniş bir alan olmaktan çıkıp dar bir koridora dönüşür. Dil daraldıkça düşünce, düşünce daraldıkça frekans küçülür. Asıl çarpıcı olan ise şudur: Bu insanlar çoğu zaman dışarıdan güçlü, kontrollü, ayakta görünen kişilerdir; çünkü enerjiyi düşüren şey her zaman ağlamak, çökmek ya da vazgeçmek değildir, bazen sürekli güçlü durma çabası, hiç durmadan ayakta kalma zorunluluğu, insanın kendi iç ritmini bastırmasına neden olur ve bastırılan her duygu, frekansın alt katmanlarında bir ağırlık olarak birikir.
Frekans yükseltmek, mucizevi tekniklerden önce farkındalık ister; insanın kendine şu soruyu dürüstçe sormasıyla başlar: “Ben şu an enerjimi düşüren bir şey mi yapıyorum, yoksa bunu alışkanlık haline mi getirdim” Çünkü bazen insanı aşağı çeken olaylar değil, o olaylara verdiği otomatik tepkilerdir. Enerji, insanın kendine verdiği izindir; dinlenmeye, susmaya, vazgeçmeye, bazen hiçbir şey yapmamaya izin vermeyen bir zihin, en yüksek motivasyon cümleleriyle bile frekansını yükseltemez. Yükseliş, daha fazlasını zorlamakla değil, gereksiz yükleri bırakmakla başlar.
Ve belki de en net gerçek şudur: İnsan kendi enerjisini düşürmeyi öğrendiği kadar, onu yükseltmeyi de öğrenebilir; çünkü frekans kader değildir, alışkanlıktır, ritimdir, seçilen iç sestir ve insan hangi sesi her gün beslerse, hayat da ona o titreşimden cevap verir.
