Şubat ayı, takvim yaprakları arasında sıkışmış kısa bir zaman dilimi gibi görünse de, aslında insan bilincinin en uzun koridorlarından birine açılan sessiz bir kapı gibidir; çünkü bu ayda zaman dışarıda hızlanmak yerine içeride yoğunlaşır, kelimeler azalır ama anlamlar derinleşir, hayat yüksek sesle konuşmayı bırakır ve insan kendi iç sesini ilk kez gerçekten duymaya başlar. Ocak ayının iddialı kararları, büyük vaatleri ve coşkulu başlangıç enerjisi Şubat’a gelindiğinde doğal olarak süzülür, bazı hedefler anlamını yitirir, bazı arzular sessizce geri çekilir, bazı niyetler ise ilk kez gerçek ağırlığını kazanır; bu yüzden Şubat, bir şeyleri başlatmaktan çok, başlatılan her şeyin gerçekten kalpten gelip gelmediğini test eden bir eşik ayıdır.
Bu ayda hissedilen yorgunluk çoğu zaman fiziksel değil, zihinsel ve ruhsaldır; çünkü Şubat, insanı sürekli ileri iten alışkanlıkları askıya alır, “hemen olmalı” diyen iç sesi susturur ve kişiyi durmaya, beklemeye, hissetmeye zorlar; bu zorunlu yavaşlama ilk anda huzursuzluk yaratsa da, aslında ruhun kendi ritmini yeniden hatırlamasına alan açar. Şubat ayının spiritüel enerjisi yüzeye değil derinliğe çalışır; bu yüzden bu dönemde yaşanan fark edişler genellikle ani aydınlanmalar şeklinde değil, yavaş yavaş çözülen iç düğümler, sessiz kabullenişler ve kelimesiz netleşmeler olarak ortaya çıkar; insan bir sabah uyanır ve bir süredir taşıdığı bir yükün artık omzunda olmadığını fark eder ama ne zaman bıraktığını tam olarak hatırlayamaz.
Bu ayda evrenin dili daha ince, daha dolaylı ve daha sezgiseldir; işaretler bağırmaz, çağırmaz, sadece dikkat edene görünür ve çoğu zaman Şubat’ta alınan en güçlü mesajlar dış olaylardan değil, iç sıkışmalardan, ani sessizlik ihtiyacından, kalabalıktan uzaklaşma arzusundan ve yalnız kalma isteğinden gelir. Şubat, insana boşlukla barışmayı öğretir; çünkü bu ayda oluşan boşluklar bir eksiklik değil, yeni bir bilincin kendine yer açma biçimidir ve her şeyin dolu olduğu bir hayatın aslında nefes alamadığını fark ettirir; bu yüzden Şubat’ta kopan bağlar, ertelenen kararlar ve askıya alınan planlar çoğu zaman bir kayıp değil, bilinçli bir sadeleşmenin parçasıdır.
Spiritüel açıdan bakıldığında Şubat, teslimiyet kavramını yeniden tanımlar; burada teslim olmak vazgeçmek anlamına gelmez, aksine kontrol etmeye çalışmaktan yorulan zihnin biraz geri çekilmesi, akışa alan tanıması ve her şeyin hemen şekillenmek zorunda olmadığını kabul etmesi anlamına gelir; bu kabul gerçekleştiğinde hayat, insanı zorlamayı bırakır ve kendi doğal düzenine geri döner. Şubat ayında yapılan niyetler yüksek sesle dile getirilmese bile güçlüdür; çünkü bu ayda kurulan cümleler gösteriş için değil, dürüstlük için kurulur ve insan ilk kez ne istediğini değil, neyi artık istemediğini net bir şekilde görür; bu farkındalık ise çoğu zaman yeni bir başlangıçtan çok daha dönüştürücü olur.
Bu ay, sabrın pasif bir bekleyiş değil, aktif bir bilinç hali olduğunu öğretir; her şeyin zamanla, doğru an geldiğinde ve zorlanmadan gerçekleşebileceğini hatırlatır ve insana şunu fısıldar: acele ettikçe uzaklaşırsın, durdukça yaklaşırsın. Şubat’ın gizli öğretisi şudur: sessizlik bir eksiklik değildir, yalnızlık bir ceza değildir ve durgunluk bir tıkanma değildir; bazen ruh, bir sonraki adımı atabilmek için önce kendi içine çekilmek zorundadır ve bu çekilme, görünmeyen ama çok güçlü bir hazırlık sürecidir.
Bu yüzden Şubat ayı, hayatında belirsizlik hissedenler, yönünü sorgulayanlar ve içsel bir ağırlık taşıdığını düşünenler için aslında bir tehdit değil, derin bir davettir; çünkü bu ay, insanı dış dünyanın beklentilerinden bir süreliğine uzaklaştırır ve ona en temel soruyu sorar: gerçekten sen kimsin ve bundan sonra neyi taşımak istiyorsun.
