Anadolu’da son beşik ya da halk arasında daha çok söylenen haliyle beşiğin sonuncusu, ailenin en küçük çocuğunu ifade eder ve bu kavram sadece bir doğum sırası değil, aynı zamanda güçlü bir kültürel anlam taşır. Eski Anadolu yaşamında çocuk sayısı genelde fazla olduğu için en küçük çocuk, ailenin artık tamamlandığı ve yeni çocuk beklenmediği dönemin simgesi olarak görülürdü. Bu yüzden son beşik ifadesi biraz da bir devrin kapanışını anlatır.
Bu çocuklara çoğu zaman daha fazla şefkat ve hoşgörü gösterildiği düşünülür. Anne-baba yaş olarak daha olgun olduğu için son çocuğa yaklaşım genelde daha yumuşak olur ve bu da son beşik biraz daha nazlı olur gibi sözlere yansımıştır. Anadolu’da sıkça duyulan en küçüğün yeri ayrıdır, ifadesi de buradan gelir. Hem kardeşler arasında korunur hem de aile içinde duygusal olarak özel bir yere sahip olur.
Ancak bu durumun bir başka yönü daha vardır. Son beşik çoğu zaman ailenin sorumluluğunu en geç devralan ama en uzun süre taşıyan kişi olur. Özellikle kırsal yaşamda anne-baba yaşlandıkça onların bakımına en yakın olan çocuk genelde en küçük olanıdır. Bu yüzden son beşik sadece sevilen çocuk değil, aynı zamanda ileride yükü taşıyacak kişi olarak da görülür.
Halk inanışlarında ise son beşikle ilgili bazı küçük söylemler de vardır. Örneğin son çocuk kısmetli olur ya da en küçüğün bahtı açık olur, gibi ifadeler, onun hayatta daha şanslı olacağına dair bir inancı yansıtır. Öte yandan bazı yerlerde çok nazlı büyür gibi hafif eleştirel yaklaşımlar da görülür. Anadolu’da son beşik, sadece en küçük çocuk değildir. İçinde sevgi, sorumluluk, kapanış ve yeni bir başlangıcın aynı anda bulunduğu, oldukça derin ve duygusal bir kavramdır.
