Bazı insanlar hayatın içinde sessizce savaşırlar dışarıdan bakıldığında normal görünürler ama içlerinde kimsenin görmediği bir yorgunluk taşırlar çünkü onlar yalnızca yaşamak için değil, aynı zamanda ayakta kalabilmek, değer görebilmek, unutulmamak ve bir gün biri tarafından gerçekten anlaşılabilmek için mücadele ederler ve işte insanı en çok yoran şey de çoğu zaman hayatın kendisi değil verdiği savaşın görünmez oluşudur. İnsan çalışır yorulur düşer yeniden ayağa kalkar bir işi büyütmek için gecesini gündüzüne katar bazen kendi psikolojisini bile susturur ama yine de devam eder çünkü içinde küçücük bir umut vardır. Bir gün biri çıkıp bunu fark edecek. Ama çoğu zaman o gün gelmez. İnsan sadece sonucu konuşur kimse o sonuca gelene kadar verilen savaşı merak etmez Herkes alkışın duyulduğu ana gelir ama kimse sessiz geçen mücadele yıllarını görmek istemez.
İlişkilerde de böyledir bu. Birini seversin, beklersin, sabredersin, gururunu yutarsın, geceleri kafanın içinde bin tane cümleyle savaşırsın ama dışarıdan bakıldığında sadece abartıyorsun denir. Oysa kimse insanın içinden geçen savaşları bilmez. Çünkü bazı insanlar sevgiyi gösterirken bile kırılır. Değer vermek onların gücü değil, zayıf noktası olur. Ve en acısı da şudur. İnsan bazen en çok mücadele ettiği yerde görünmez olur. Bir teşekkür bile duymazsın bazen. Bir bu kadarını beklemiyordum cümlesi bile gelmez. Sanki yaptığın her şey zaten yapmak zorundaymışsın gibi görülür. İşte insanın içinde adaletsizlik hissi tam burada büyür. Çünkü insan mükemmel bir ödül beklemez aslında sadece görülmek ister. Verdiği emeğin, kırıldığı yerlerin, sustuğu gecelerin fark edilmesini ister. Ama dünya hızla dönerken insanlar çoğu zaman sadece kendilerine yapılan eksikleri sayar, kendileri için yapılan fedakarlıkları değil.
Ve sonra birileri çıkar. Yapmasaydın. der. İşte bazı cümleler vardır, insanın içindeki bütün iyi niyeti tek hamlede kırar. Çünkü o cümle verilen emeği değil sonucu yargılar. Süreci yok sayar. İnsan neden sustu, neden sabretti, neden vazgeçmedi, neden son kez daha denedi bunların hiçbirini düşünmez. Kolay konuşan insanlar, genelde hiç savaş vermemiş olanlardır. Çünkü gerçekten mücadele etmiş biri, başkasının sessizliğinin bile ne kadar ağır olabileceğini bilir.
Şimdi soru şu. Dünya mı adaletsiz, yoksa insanlar mı.
Belki dünya başlı başına adaletsiz değildir. Gece nasıl herkese aynı karanlığı getiriyorsa, zaman da herkese aynı şekilde akar. Ama insan işte insan bazen adaletsizliğin kendisine dönüşebilir. Çünkü ego, korku, kıyas ve alışkanlık insanın vicdanını sessizce köreltir İnsan bazen sırf karşı tarafın değerini kabul ederse suçlu hissedeceği için görmezden gelir. Çünkü görmek, sorumluluk doğurur. Takdir etmek, vicdanı uyandırır. Ve bazı insanlar bununla yüzleşmek yerine susmayı seçer. Ama hayatın garip bir hafızası vardır.
İnsan yaşattığını birebir yaşamasa bile, aynı duygunun içinde mutlaka kaybolur. Bir gün gelir, görmezden geldiği şeyin içinde kendi görünmez olur. Değersiz hissettirdiği yerde kendi değerini sorgular. Susturduğu yerde kendi sesi duyulmaz hale gelir. Çünkü hayat bazen intikam almaz sadece hissettirir. En ağır adalet de budur zaten insanın bir gün kendi yaptığının duygusuyla baş başa kalması. Ve belki de insanın en büyük kırılması şudur. Kendini anlatmaya çalışırken yorulmak. Çünkü bir noktadan sonra insan şunu düşünmeye başlar: Beni gerçekten anlamak isteyen biri olsaydı, bu kadar açıklama yapmak zorunda kalır mıydım. İşte o an insanın içindeki masum taraf sessizleşir. Daha az konuşur, daha az bekler daha az inanır. Ama tamamen vazgeçmez çünkü içinde hala görülmek isteyen küçük bir taraf yaşamaya devam eder.
Hayat ucuz değildir aslında. Bir insanın emeği, sevgisi, sadakati, geceleri düşündüğü şeyler, vazgeçmeyişi bunların hiçbiri sıradan değildir. Ama modern dünyada insanlar her şeye çok hızlı alışıyor ilgiye, sevgiye, fedakarlığa, hatta mücadeleye bile ve alışılan şey zamanla değersizleşiyor. İşte bu yüzden bazı insanlar en büyük savaşı sessiz verir. Çünkü artık bağırarak anlaşılabileceklerine inanmazlar. Ama yine de insanın içinde değişmeyen bir gerçek vardır. Gerçek mücadele edenler, bir gün mutlaka yorulur ama tamamen boş olmazlar. Çünkü onlar kaybetseler bile karakterlerini kaybetmezler. Ve bazen hayatın gerçek adaleti tam burada saklıdır Kazanmakta değil bütün kırılmışlığına rağmen hala vicdanlı kalabilmekte. Çünkü herkes güçlü görünür ama herkes iyi kalamaz.
