İnsanlık tarihine yukarıdan bakıldığında, taşların arasından sızan bir gölge gibi her dönemde kendini hissettiren, bazen kutsal bir araç bazen korkulan bir tabu, bazen de güç arzusunun en derin ifadesi olarak karşımıza çıkan bir kavram vardır sihir. Ama sihir, çoğu kişinin sandığı gibi sadece büyücüler, cadılar ve gizemli kitaplardan ibaret değildir aksine o, insanın bilinmeyene karşı verdiği en eski tepkilerden biri, kontrol edemediğini kontrol etme arzusu ve görünmeyeni anlamlandırma çabasının sembolik dilidir. İlk insanların gökyüzüne baktığı o ilkel gecelerde yıldırımların tanrısal bir öfke, rüzgarın görünmez ruhların nefesi, hastalıkların ise kötü enerjilerin saldırısı olarak yorumlandığı çağlarda sihir aslında bilimin henüz doğmadığı bir dünyada insanın kendini koruma mekanizmasıydı.
Şamanlar, kabilelerin hem doktoru hem rehberi hem de ruhsal lideri olarak, doğayla iletişim kurduklarına inanılan ritüeller gerçekleştirirken aslında insan zihninin sembollerle düşünme gücünü kullanıyorlardı ateşin başında yapılan danslar, davul ritimleri ve trans halleri, bugünün psikolojisiyle bakıldığında bilinç durumlarını değiştiren güçlü tekniklerdi. Antik Mısır’da sihir, sıradan bir inanç değil, doğrudan düzenin bir parçasıydı rahipler sadece tanrılara hizmet eden kişiler değil, aynı zamanda heka adı verilen kutsal gücü yönlendirebilen aracı varlıklar olarak görülüyordu. Yazılan her hiyeroglif, okunan her dua, çizilen her sembol… aslında bir tür enerji aktarımı olarak kabul ediliyordu kelimelerin gücü, sadece anlamında değil titreşiminde saklıydı.
Orta Çağ’a gelindiğinde ise sihir, bir anda kutsaldan sapkınlığa doğru savruldu kilise tarafından kontrol altına alınamayan her bilgi, tehlikeli ilan edildi ve böylece sihir, karanlık bir kimliğe büründü. Cadı avları, sadece büyücülere karşı yürütülen bir mücadele değil, aynı zamanda bilginin ve bireysel gücün bastırılmasıydı çünkü sihirle uğraşan kişi, otoriteye ihtiyaç duymadan bilme iddiasında bulunuyordu. Ama ironik olan şuydu. Aynı dönemde simyacılar, yani dönemin bilim insanları, kurşunu altına çevirmeye çalışırken aslında modern kimyanın temellerini atıyordu. Yani sihir ve bilim, bir zamanlar aynı yolun iki farklı yorumu gibiydi; biri sembollerle konuşuyordu, diğeri formüllerle… ama ikisi de aynı sorunun peşindeydi
Gerçeklik nasıl çalışır. Rönesans ile birlikte sihir yeniden şekil değiştirdi bu kez tamamen yok olmadı, aksine daha entelektüel bir form kazandı. Okültizm, astroloji, numeroloji gibi sistemler evrenin görünmeyen düzenini çözmeye çalışan alternatif bilgi alanları olarak ortaya çıktı ve insan görünmeyeni anlamaya olan açlığını hiç kaybetmedi. Modern çağda ise sihir, fiziksel dünyadan çekilmiş gibi görünse de aslında sadece form değiştirdi. Artık kimse büyü kitaplarıyla dolaşmıyor olabilir… ama insanlar hala kelimelerin, algının ve duyguların gücüyle birbirlerini etkiliyor.
Bugünün sihri, bir bakışta, bir cümlede, bir algı yönetiminde saklı çünkü gerçek sihir hiçbir zaman değneklerde değil, insan zihninin içinde var oldu. Belki de en rahatsız edici gerçek şudur. İnsan, sihri hiçbir zaman tamamen bırakmadı… sadece ona başka isimler verdi. Ve şimdi kendine şu soruyu sorma zamanı. Gerçekten sihir diye bir şey hiç var olmadı mı… yoksa biz onu anlamayı bıraktığımız için yok demeyi tercih ettik mi.
