Sevilmek gerçekten güzel midir, yoksa güzel olan şey sevilmenin verdiği güven midir çünkü insan bazen beni seviyor cümlesinin kendisinden çok o cümlenin içindeki sığınma hissine bağlanır ve karşılık beklemeden sevildiğini bilmek, insanın ruhuna görünmez bir zemin serer, ayağının altındaki toprağı sağlamlaştırır, dünyaya karşı duruşunu yumuşatır ama aynı zamanda güçlendirir. Karşında seni hiçbir hesap yapmadan, menfaat gözetmeden, günün ruh haline göre sevgisini azaltıp çoğaltmadan seven birinin olduğunu bilmek, kalbin üzerinde sürekli açık duran bir pencere gibidir o pencere sayesinde içeri temiz hava girer, insan kendi kusurlarını daha az korkuyla kabul eder, hatalarını daha az panikle düzeltir, çünkü sevginin geri çekilmeyeceğini bilmek, ruhun savunma mekanizmalarını gevşetir. Gerçekten karşılık beklemeden seven biri, sevgisini bir yatırım aracı gibi kullanmaz o sevgi tehdit içermez, pazarlık içermez, Ben bunu yaptım sen ne yapacaksın hesabı içermez ve bu yüzden insanı en çok dönüştüren sevgi türü budur, çünkü beklentiyle yüklenmemiş bir sevgi, insanı baskılamaz, aksine genişletir.
Fakat insan zihni çoğu zaman bu sevgiyi hafife alma eğilimindedir çünkü karşılık beklemeyen sevgi dramatik değildir, gürültülü değildir, bir krizle gelmez, bir git-gel fırtınası yaratmaz ve bu yüzden bazen daha az heyecanlı görünür, oysa tam da bu sakinlik, onun derinliğini gösterir, çünkü gerçek sevgi çığlık atmaz, kalıcı olur. Karşılık beklemeden sevenlerin sevgisinin yerini başkaları doldurabilir mi sorusu ise aslında sayıyla ilgili değil, nitelikle ilgilidir bir insanın hayatına birçok kişi girebilir, yeni yüzler, yeni sözler, yeni dokunuşlar olabilir, fakat koşulsuz bir sevginin bıraktığı iz, sıradan bir ilgiyle kapanmaz, çünkü o sevgi insanın benlik algısına işlemiştir, Ben sevilebilir biriyim inancını beslemiştir ve bu inanç bir kez içe yerleştiğinde, başka hiçbir ilgi aynı kökten beslenmez. Koşulsuz sevgi, insanın ruhunda bir referans noktası oluşturur ileride gelen her sevgi o referansa göre ölçülür ve kişi farkında olmadan şunu sorar: Bu sevgi beni özgür bırakıyor mu, yoksa daraltıyor mu ve işte bu yüzden gerçekten karşılık beklemeden sevilen bir insan, daha sonra manipülasyonu daha kolay ayırt eder, çıkar ilişkisini daha çabuk fark eder, çünkü içinde kıyas yapabileceği temiz bir örnek vardır.
Ancak burada ince bir gerçek daha vardır. Karşılıksız sevgi sonsuza kadar garanti değildir o sevgiyi taşıyan insan giderse, hayat başka bir yöne savrulursa ya da zaman araya mesafe koyarsa, geriye o sevginin hatırası kalır ve insan o hatırayı özleyebilir, fakat aslında özlenen çoğu zaman kişi değil, o kişinin yanında hissedilen halidir. Sevilmek güzel midir evet, çünkü insanın en temel ihtiyaçlarından biri görülmek ve kabul edilmektir fakat daha da güzel olan şey, sevilirken kendin olabilmektir, rol yapmadan, korkmadan, sürekli onay aramadan var olabilmektir ve bunu yaşatan bir sevginin yerini kimse birebir dolduramaz, çünkü o sevgi sadece dışarıdan gelmemiştir, içeride bir alan açmıştır. Belki de asıl mesele şudur karşılık beklemeden sevilen insan, zamanla kendini de daha az şartlı sevmeyi öğrenir o sevgi bir başkasının kalbinden çıkmış olabilir ama yankısı kişinin kendi içinde kalır ve bu yankı, başka hiçbir ilgiyle taklit edilemez, çünkü o artık dışsal bir ilişki değil, içsel bir güç haline dönüşmüştür.
Ve insan bir kez gerçekten sevildiğini bilerek yaşadıysa, dünyanın en kalabalık ortamında bile tamamen yalnız değildir çünkü o sevgi, hatırladıkça ısınan bir iç ateş gibidir, başkaları gelip gidebilir, hayat değişebilir, fakat karşılık beklemeden sevilen o hal, insanın ruhunda silinmeyen bir iz bırakır.
