Bazı ilişkiler vardır. Adı arkadaşlıktır ama içinde, kimsenin açık açık kabul etmediği, kimsenin seslendirmediği ama herkesin bir şekilde hissettiği sessiz bir rekabet saklıdır dışarıdan bakıldığında birlikte gülünür, aynı masada oturulur, aynı hikayelere ortak olunur, hatta çoğu zaman biz çok iyi anlaşıyoruz denir ama o ilişkinin görünmeyen katmanlarında, kelimelere dökülmeyen küçük karşılaştırmalar içten içe yapılan ölçümler ve fark edilmeden kurulan bir üstünlük dengesi sürekli hareket halindedir. Çünkü insan, doğası gereği sadece bağ kurmaz aynı zamanda kendini konumlandırır kim daha önde, kim daha mutlu, kim daha başarılı, kim daha çok ilgi görüyor gibi sorular, çoğu zaman bilinçli bir şekilde sorulmasa bile zihnin arka planında sessizce çalışır ve işte tam da bu yüzden bazı arkadaşlıklar aslında iki kişinin yan yana yürüdüğü bir yol değil, aynı çizgide ama farklı hızlarla koşulan görünmez bir yarış haline gelir.
Bu yarışın en tehlikeli tarafı ise asla açık olmamasıdır çünkü açık rekabet netlik getirir, kurallar bellidir, kazanan ve kaybeden görünürdür ama sessiz rekabet belirsizlik üzerine kurulur, biri seni destekliyormuş gibi görünürken aslında seninle kendini kıyaslar, seni överken içten içe senin yerinde olmayı ister, sen düştüğünde seni kaldırır ama aynı zamanda ben olsam düşmezdim duygusunu içinde taşır ve bu çelişkili yapı, ilişkinin zamanla yorucu bir hale gelmesine neden olur. Bazen bunu küçük detaylarda fark edersin bir başarı anlattığında gelen o yarım tebessümde, senin sevincini tam olarak paylaşmayan o kısa sessizlikte, konunun hızlıca onun hayatına kaydırılmasında ya da sen bir adım attığında onun iki adım atma ihtiyacı hissetmesinde bunlar asla büyük kırılmalar değildir ama zamanla birikir ve aranızda görünmeyen bir mesafe oluşturur, öyle bir mesafe ki ne tam olarak koparsın ne de eskisi gibi yakın hissedebilirsin.
Daha da ilginci, bu rekabet çoğu zaman kötü niyetle başlamaz; aksine, hayranlıkla başlar, ilham almakla başlar, ben de onun gibi olabilirim duygusuyla filizlenir ama eğer insan kendi iç dengesini kuramazsa, o hayranlık zamanla kıyaslamaya, kıyaslama ise yetersizlik hissine dönüşür ve işte o noktadan sonra arkadaşlık, destekleyen bir bağ olmaktan çıkar, kendini kanıtlama alanına dönüşür Bu yüzden bazı insanlar seninle birlikteyken huzurlu hissettirmez çünkü onların yanında kendin gibi olamazsın sürekli bir şeyleri ispat etme ihtiyacı hissedersin, farkında olmadan kendini anlatmaya, başarılarını görünür kılmaya, eksiklerini gizlemeye çalışırsın ve bu da seni yavaş yavaş tüketir, çünkü gerçek arkadaşlık yarışmak değil, rahatlamaktır yanında olduğunda kendini büyütmek zorunda hissetmediğin, olduğun halinle yeterli hissettiğin bir alan yaratmaktır.
Ve belki de en zor fark edilen gerçek şudur. Herkes seninle rekabet etmez ama rekabet eden herkes bunu belli etmez bazıları alkışlar gibi yapar bazıları yanında yürür gibi görünür ama içten içe senin hızını ölçer, yönünü analiz eder ve kendi yolunu sana göre şekillendirir İşte bu yüzden insanın hayatındaki en değerli şeylerden biri, rekabetsiz bağlardır çünkü gerçek dostluk, senin ışığını kısmaya çalışmaz sen parladığında gölgeye çekilmez, sen yükseldiğinde seni aşağı çekmek yerine yanında yükselmeyi seçer ve en önemlisi seni geçmeye çalışmaz, seninle birlikte yürümeyi seçer. Çünkü bazı insanlar seninle aynı yolda değildir sadece aynı yolda gibi görünür.
