Dünya çoğu zaman büyük krizleri gürültüyle tanımlar; savaşlar, ekonomik çöküşler, ani felaketler, televizyon ekranlarını dolduran acil haberler ve insanları bir anda harekete geçiren dramatik kırılmalar, hep görünür olanın hikayesidir, fakat insanlık tarihinin belki de en tehlikeli dönemlerinden biri, tam da bugün yaşanıyor olabilir, çünkü bu kez kriz bağırmıyor, sessizce ilerliyor, fark edilmeden büyüyor ve en tehlikeli yanı da tam olarak bu görünmezliğinde saklı. Sessiz kriz dediğimiz şey, bir anda kapıyı kırarak içeri giren bir tehdit değildir aksine yavaş yavaş, neredeyse fark edilmeden hayatın içine sızan, alışkanlıklarımızın arasına karışan ve zamanla normalleşen bir süreçtir, bu yüzden insanlar onu tehlike olarak algılamaz, çünkü insan zihni ani değişimlere karşı duyarlıdır ama yavaş ilerleyen değişimleri çoğu zaman zaten hep böyleydi diyerek kabul etme eğilimindedir.
Bugün dünyanın birçok yerinde doğa, insanın gözlerinin önünde değil, gözlerinin dışında tükeniyor ormanlar azalıyor, su kaynakları kirleniyor, hava görünmeyen parçacıklarla doluyor ve bu değişimler bir anda değil, yıllara yayılarak gerçekleştiği için insanlar bu dönüşümü dramatik bir kırılma olarak değil, hayatın doğal akışı gibi algılıyor, oysa gerçekte bu süreç, geri dönüşü zor olan bir eşik noktasına doğru ilerliyor. Modern yaşamın en büyük paradokslarından biri de tam olarak burada ortaya çıkar insan, konforu arttıkça gerçeklikten uzaklaşır, şehirlerin beton yapıları içinde doğadan kopuk bir yaşam sürerken, tüketim alışkanlıklarıyla doğaya verdiği zararı doğrudan görmez, çünkü zarar verdiği sistemle arasına mesafe koymuştur, bu mesafe ise sorumluluk hissini zayıflatır ve benim yaptığım neyi değiştirir ki düşüncesini besler.
Oysa gerçek şu ki, bu sessiz kriz tek bir büyük olaydan değil, milyarlarca küçük davranışın birleşiminden oluşur gereksiz tüketim, bilinçsiz kullanım, hızlı moda, plastik bağımlılığı, enerji israfı ve daha sayısız küçük tercih, tek başına önemsiz gibi görünse de bir araya geldiğinde gezegenin dengesini değiştirecek kadar büyük bir etki yaratır ve işin en çarpıcı yanı, bu etkinin çoğu zaman doğrudan hissedilmemesidir.
İnsan psikolojisi, uzak tehditleri ciddiye almakta zorlanır eğer bir tehlike hemen kapımızda değilse, zihnimiz onu erteler, küçümser ya da yok sayar, bu yüzden iklim değişikliği, çevresel yıkım ya da sürdürülebilirlik gibi konular çoğu insan için soyut ve ertelenebilir meseleler olarak kalır fakat bu erteleme hali aslında krizin kendisini büyüten en önemli faktörlerden biridir.
Sessiz krizin bir diğer tehlikeli yönü de alışkanlık yaratmasıdır insanlar kötüye gidişi fark etse bile zamanla buna adapte olur, daha kirli bir havaya daha az yeşil alana, daha yapay bir yaşama alışır ve bu yeni durumu normal kabul etmeye başlar, böylece kriz sadece fiziksel değil, aynı zamanda zihinsel bir dönüşüme de yol açar, çünkü insanın beklenti seviyesi düşer ve kaybettiklerini fark etme yetisi zayıflar. Belki de en sarsıcı soru şudur eğer bir gün bu kriz gerçekten görünür hale gelirse, yani artık inkar edilemeyecek noktaya ulaşırsa, o zaman müdahale etmek için çok geç kalınmış olacak mı, çünkü doğa çoğu zaman ani değil, birikimli tepkiler verir ve bu birikim belirli bir eşiği geçtiğinde geri dönüş mümkün olmayabilir.
Bu yüzden sürdürülebilirlik yalnızca çevreyi korumakla ilgili bir kavram değil, aslında insanın kendi varlığını sürdürebilme meselesidir, çünkü doğa insanın dışında bir sistem değil, tam tersine onun yaşamasını mümkün kılan temel zemindir ve bu zemin zarar gördüğünde, bunun sonuçları er ya da geç insan hayatına da yansır. Sonuç olarak sessiz kriz, bağırmadığı için tehlikeli, görünmediği için küçümsenen ve yavaş ilerlediği için göz ardı edilen bir gerçekliktir, fakat belki de en büyük risk, bu krizin kendisi değil, insanların onu fark etmemeyi tercih etmesidir, çünkü bazı tehlikeler insanı hazırlıksız yakalar, bazıları ise insanın görmezden gelmesiyle büyür ve sürdürülebilirlik meselesi tam olarak bu ikinci kategoriye girer yani çözüm, krizin büyüklüğünde değil, onu ne kadar erken fark ettiğimizde saklıdır.
