İnsan bazen en çok konuşması gereken yerde susar, çünkü anlatmanın yük olduğunu, derdini açmanın karşı tarafa fazlalık gibi geleceğini, içini dökmenin güçsüzlük gibi algılanacağını sanır oysa gerçek tam tersidir, çünkü insanın içinde taşıdığı şeyi kelimeye dönüştürmesi bir çöküş değil aksine kendi ruhuna sahip çıkma cesaretidir ve çoğu zaman insanı yoran şey yaşadığı acının kendisinden çok, onu tek başına taşımaya çalışmasıdır. Sen anlatmazsan ben anlayamam cümlesi bu yüzden çok kıymetlidir, çünkü sevginin, dostluğun, yakınlığın ve gerçek bağın en sade ama en güçlü gerçeğini içinde taşır hiç kimse kalbinin içine bakamaz, hiç kimse sessizliğinin hangi kırgınlıktan doğduğunu kendiliğinden bilemez hiç kimse gözlerinde dolaşan o yorgunluğu tam olarak çözemeyebilir, bu yüzden anlatmak bir yük olmak değil, karşı tarafı sana gerçekten yaklaşabilecek yere davet etmektir. Çünkü anlaşılmak, tesadüfen olan bir şey değildir; anlaşılmak, çoğu zaman iki insanın da emek verdiği bir yakınlıktır.
İnsan içindekini söylediğinde küçülmez. Tam tersine, yıllarca içinde kilitli duran duyguların kapısını araladığında, kendi içinde dağılmış ne varsa toplamaya başlar. Çünkü bastırılmış her duygu zamanla büyür, sertleşir, insanın sesine değilse bile bakışına, sabrına, güvenine, hatta sevgiyi alış biçimine bile sızar bu yüzden konuşmak sadece birine bir şey anlatmak değildir, bazen kendi içindeki düğümü çözmektir, bazen boğazında yıllardır duran taşı yerinden oynatmaktır, bazen de ben de yoruldum diyebilmenin gecikmiş ama çok gerekli hakkıdır. Anlatmak zayıflık değildir zayıflık, hissettiği halde inkar etmek, kırıldığı halde güçlü görünmek zorundaymış gibi davranmak, ihtiyaç duyduğu halde ihtiyacı yokmuş gibi susmaktır. Çünkü insanın kırıldığını söylemesi, desteğe ihtiyaç duyduğunu kabul etmesi, yalnız taşımak zorunda olmadığını fark etmesi güçsüzlük değil, duygusal olgunluktur. Herkes susabilir, herkes içine kapanabilir, herkes duvar örebilir ama herkes kalbini dürüstçe açamaz. Kalbini açmak sanıldığı gibi savunmasız kalmak değil, kendine ve karşındakine güvenmeyi göze almaktır.
Elbette burada en önemli şey, anlayana anlatmaktır. Çünkü herkes dinler gibi yapar ama herkes anlamaz. Her omuz başını yaslamaya uygun değildir, her kulak derdini emanet etmeye layık değildir, her yakınlık güven taşımaz. Bazen insan tam da bu yüzden anlatmaktan vazgeçer bir zamanlar yanlış kişilere doğru şeyleri söylemiştir ve karşılığında ya yargılanmıştır, ya küçümsenmiştir, ya da en kırılgan hali bile bir gün yüzüne vurulmuştur. İşte bu yüzden insan zamanla sadece susmayı değil, seçmeyi de öğrenmelidir. Kime açıldığını, kimin yanında gerçek haline yer bulabildiğini, kimin seni dinlerken cevap hazırlamadığını, kimin seni düzeltmeye çalışmadan önce seni gerçekten duyduğunu ayırt etmeyi öğrenmelidir. Çünkü seni anlayacak insan, sen konuşurken sadece kelimelerini değil, kelimelerinin arasındaki boşlukları da duyar. İyiyim dediğinde sesindeki çatlağı fark eder, güldüğünde gözlerindeki yorgunluğu görür, sustuğunda bunun bir tavır değil bir birikim olduğunu hisseder Ve işte böyle biri olduğunda anlatmak bir zayıflık gibi değil, yükü iki omuz arasında paylaştırmak gibi gelir. O zaman insan ilk kez şunu anlar meğer destek istemek utanılacak bir şey değilmiş, meğer birinin omzuna yaslanmak insanı küçültmüyormuş, meğer güçlü olmak her şeyi tek başına taşımak değilmiş.
Bazen hayat insana öyle ağır gelir ki, tek istediği şey çözüm değil, sadece anlaşılmaktır. Çünkü her yaranın ilacı nasihat değildir bazı acılar için gerekli olan şey akıl vermek değil, yanında durmaktır. Bazen insanın ihtiyacı olan şey bir cümle bile değildir sadece anlat, buradayım hissidir. İşte gerçek destek budur. İnsan böyle bir omuz bulduğunda ağlamaktan korkmaz, susmaktan utanmaz, dağılmış halini saklamaya çalışmaz. Çünkü bilir ki, karşısındaki onu toparlanmış haliyle değil, gerçek haliyle de taşıyabilir. Ve aslında en derin yaralardan biri de şudur insanın en çok konuşmak istediği zamanda, karşısında gerçekten dinleyecek kimse bulamaması. Bu yüzden nice kalp, anlatılmadığı için değil, anlatacak güvenli bir yer bulamadığı için içine çöker. Nice insan güçlü görünmeyi seçmez sadece kırılganlığını koyabileceği sağlam bir yer bulamaz. Sonra herkes onun sessizliğini karakter sanar, mesafe sanar, gurur sanar, ama bilmezler ki bazı suskunluklar kibirden değil, defalarca yanlış anlaşılmış bir kalbin yorgunluğundan doğar.
O yüzden evet, anlatmak zayıflık değildir. Anlatmak, insanın kendi içinden kendine uzattığı ilk yardımdır. Anlatmak, ben de varım, ben de hissediyorum, ben de taşımakta zorlanıyorum diyebilmektir. Ve bunu gerçekten anlayacak birine söyleyebilmek, insanın içindeki karanlığı tamamen bitirmese bile ona bir pencere açar. Çünkü bazı yaralar yalnız kalınca derinleşir, paylaşıldığında hafiflemez belki ama ilk kez taşınabilir hale gelir. Unutma, seni anlayacak bir omuz, seni yargılamadan dinleyecek bir kalp, sözünün arasına kendini sıkıştırmadan seni gerçekten duyan bir insan büyük bir nimettir. Böyle biri varsa susma. İçini anlat. Çünkü bazen insanı ayakta tutan şey çözüm değil, yalnız olmadığını hissetmektir Ve bazen tek bir cümle, insanın içindeki yıllanmış ağırlığı hafifletmeye yeter: Sen anlat, ben gerçekten anlamaya hazırım.
