Antik dünyanın sisli ormanlarında, taş yolların ve mermer tapınakların henüz doğaya galip gelmediği zamanlarda, insan ile hayvan arasındaki sınırın bilinçli biçimde belirsiz bırakıldığı bir varlık türü dolaşırdı; Satyr, yani satinler, yalnızca mitolojik figürler değil, insanın bastırdığı dürtülerinin, arzularının ve özgürlük özleminin beden bulmuş haliydi. Satinler, yarı insan yarı keçi görünümleriyle, aklın düzenli ve ölçülü dünyasına karşı içgüdünün, sezginin ve anlık coşkunun sözcülüğünü yapar; onların boynuzları yalnızca fiziksel bir ayrıntı değil, insanın doğaya karşı kurmaya çalıştığı hakimiyetin kırılganlığını simgelerken, hayvansı alt bedenleri, insanın kökeninden ne kadar uzaklaşırsa uzaklaşsın, toprağa ve içgüdüye her zaman geri çağrıldığını hatırlatırdı.
Bu varlıklar çoğu zaman Dionysos’un çevresinde betimlenirdi; çünkü Dionysos yalnızca şarabın değil, aklın çözülüşünün, toplumsal rollerin geçici olarak askıya alındığı kutsal taşkınlığın tanrısıydı ve satinler onun dünyasında birer takipçi olmaktan çok, onun enerjisinin doğal uzantılarıydı. Dionysos şarabı sunar, satinler sınırları unutturur; tanrı ritmi başlatır, satinler bedeni ve zihni bu ritme teslim ederdi. Mitlerde satinlerin flüt çalması rastlantı değildir; flütün sesi, sözle ifade edilemeyen duyguların, bastırılmış arzuların ve bilinçaltında dolaşan karanlık sevinçlerin dile geliş biçimidir ve satin flütü üflediğinde, bu ses yalnızca bir müzik değil, insanın kendi içindeki ilkel doğayla yüzleşmeye davet eden bir çağrı haline gelir. Bu yüzden antik anlatılarda flüt sesi duyulduğunda, düzenin çözülmesi, gecenin derinleşmesi ve sınırların bulanıklaşması kaçınılmazdır.
Satinler çoğu zaman şehvet, taşkınlık ve kontrolsüzlükle anılmış olsa da, bu yorum mitin yüzeyinde kalan bir okuma sunar; oysa daha derine inildiğinde satinlerin asıl temsil ettiği şey, insanın doğayla kurduğu ilişkinin dürüst halidir. Medeniyet insanı ölçmeye, sınırlamaya ve disipline etmeye çalışırken, satin figürü bu çabanın karşısına şu sessiz soruyu bırakır: İnsan, içindeki hayvansı tarafı tamamen susturduğunda gerçekten daha erdemli mi olur, yoksa daha kırılgan mı? Roma mitolojisinde satinlerin karşılığı olan Faunus figürü, bu varlıkların yalnızca kaotik değil, aynı zamanda bereketle, toprakla ve döngüsel yaşamla bağlantılı olduğunu da gösterir; çünkü satinlerin geçtiği yerde üzüm bağları büyür, şarap akar, doğa kendi ritmini yeniden hatırlar. Onlar yıkıcı olduğu kadar canlandırıcıdır; bastırdıkları değil, bastırılanı görünür kılarlar.
Bu nedenle satinler, mitolojik anlatılarda korkulacak yaratıklar olmaktan çok, yüzleşilmesi gereken aynalardır. Onlara bakan insan, aslında kendi içindeki çelişkiyi görür: düzen ile kaos, akıl ile dürtü, toplum ile doğa arasındaki bitmeyen gerilimi. Satinler bu gerilimi çözmez, çünkü çözmek onların işi değildir; onlar bu çatışmayı canlı tutar, unutulmasına izin vermez. Bugün modern dünyada satin miti hala yankılanıyorsa, bunun nedeni onların yalnızca geçmişin masalsı figürleri olmaması, insan doğasının zamana direnen bir yönünü temsil etmesidir. Beton şehirlerde, kurallar ve takvimler arasında yaşayan modern insan bile, bazen müzikte, bazen kalabalık bir gecede, bazen de yalnız kaldığında içinden yükselen o tanıdık çağrıyı hisseder; işte o an, antik ormanlardan gelen satin flütü hala çalmaktadır.
