İnsan dünyaya gözlerini açtığında ona verilen ilk hediyelerden biri ismidir. Ailesi tarafından seçilen bu isim, zamanla kimliğinin ayrılmaz bir parçası haline gelir insanlar onu bu isimle tanır, resmi kayıtlarda bu isim yer alır ve hayatı boyunca seslendiği her çağrı bu isim üzerinden gerçekleşir. Ancak dünyanın farklı bölgelerinde ortaya çıkan bazı spiritüel ve ezoterik gelenekler, ismin yalnızca dünyevi bir kimlik olduğunu, ruhun ise doğumdan önce herhangi bir isim taşımadığını savunur. Bu inanışa göre ruh, bir isimden çok daha geniş bir varoluş halidir ve isim, yalnızca fiziksel yaşam boyunca kullanılan geçici bir işarettir.
Bazı kadim öğretilerde ruhun, insan bedenine doğmadan önce belirli bir dile, millete veya kültüre ait olmadığı anlatılır. Ruhun zamandan ve mekandan bağımsız olduğuna inanıldığı için, bugün kullandığımız isimlerin de yalnızca belirli toplumların geliştirdiği iletişim araçları olduğu düşünülür. Bu bakış açısına göre ruh, herhangi bir isim seçmez çünkü isimler insanların birbirini ayırt edebilmesi için oluşturduğu sembollerdir Ruh ise bu sembollerin ötesinde kabul edilir.
Ezoterik geleneklerde sıkça karşılaşılan bir düşünceye göre insanın gerçek özü, sesle ifade edilemeyecek kadar geniştir. Bu nedenle bazı öğretiler ruhun gerçek adının insanlar tarafından telaffuz edilemeyeceğini, hatta kelimelerle tam olarak anlatılamayacağını ileri sürer. Buradaki gerçek ad fikri, çoğu zaman fiziksel bir isimden ziyade kişinin özünü, titreşimini veya varoluş niteliğini simgeleyen sembolik bir anlatım olarak değerlendirilir
Bazı mistik geleneklerde ise isim ile kimlik arasında güçlü bir bağ kurulur. İnsan dünyaya geldikten sonra ailesinin verdiği isim, onun toplumsal yolculuğunu başlatır fakat ruhun yolculuğu çok daha eski kabul edilir. Bu nedenle ruhun, doğduğu aileyi, yaşayacağı kültürü veya konuşacağı dili belirlemediği gibi, o toplumun kullanacağı ismi de seçmediğine inanılır. İsim, bedenin dünyadaki yolculuğuna ait görülür; ruhun yolculuğu ise bunun çok öncesine uzanır.
Hint kökenli bazı spiritüel yorumlarda insanın öz benliği olan Atmanın doğmadığı ve ölmediği anlatılır. Böyle bir bakış açısından değerlendirildiğinde isim, yalnızca tek bir yaşam boyunca kullanılan geçici bir tanımlayıcıdır. Atman'ın ise bu geçici kimliklerden bağımsız olduğu düşünülür. Bu nedenle ruhun bir isim seçmesi gerektiği fikri, bu öğretiler açısından anlamlı görülmez
Bazı ezoterik ekollerde ise insanın yaşam boyunca birçok farklı rolle karşılaşacağı anlatılır. Çocuk, öğrenci, ebeveyn, yönetici veya öğretmen gibi roller sürekli değişirken isim aynı kalsa bile kişinin iç dünyası dönüşmeye devam eder. Bu durum, ruhun isimden daha büyük olduğu düşüncesini destekleyen sembolik örneklerden biri olarak yorumlanır. Ruh değişmeyen özü temsil ederken, isim değişebilen yaşam hikayesinin bir parçası kabul edilir.
Antik Mısır'da ise konuya farklı bir açıdan yaklaşılmıştır. Mısırlılar isimlerin önemli olduğuna inanıyor, hatta kişinin adının korunmasının ölümden sonraki yaşam açısından da değer taşıdığını düşünüyorlardı. Ancak bu anlayışta bile isim, insanın ruhunu oluşturan tek unsur olarak görülmüyordu. Antik Mısır inancında insanın Ka, Ba ve diğer ruhsal yönleriyle birlikte çok katmanlı bir varlık olduğu kabul ediliyordu. Bu nedenle isim kutsal sayılsa da ruhun tamamını temsil ettiği düşünülmüyordu.
Kabala geleneğinde ise isimlerin sembolik anlamları üzerinde durulur. Harflerin ve sayıların belirli ruhsal karşılıkları olduğuna inanılır Buna rağmen kişinin özü yalnızca isminden ibaret kabul edilmez. İsim, insanın yaşam yolculuğuna eşlik eden bir anahtar olarak görülür fakat kapının kendisi değildir. Ruhun özü ise bu sembollerin ötesinde değerlendirilir.
Bazı Şamanik geleneklerde ise doğumdan sonra verilen ismin yanında yalnızca ruhsal çalışmalar sırasında kullanılan ikinci bir isim bulunduğu anlatılır. Bu isim, herkes tarafından bilinmez ve kişinin içsel dönüşümünü temsil eden sembolik bir kimlik olarak görülür Buradaki amaç, ruhun gerçek özünü saklamak değil kişinin ruhsal yolculuğunu dış dünyadan ayıran özel bir anlam oluşturmaktır.
Spiritüel çevrelerde zaman zaman Ruh doğmadan önce kendi adını seçer. şeklinde iddialar da dile getirilmektedir. Ancak bu görüş ortak kabul gören bir öğreti değildir ve farklı ekoller arasında büyük farklılıklar gösterir. Pek çok gelenek, ruhun isim seçtiğini söylemek yerine, ismin fiziksel yaşamın başlamasıyla birlikte insanlar tarafından verildiğini kabul eder. Dolayısıyla bu konuda tek ve evrensel bir spiritüel görüşten söz etmek mümkün değildir.
Belki de bu inanışların vermek istediği en önemli mesaj şudur. İnsan yalnızca adıyla tanımlanabilecek bir varlık değildir. İsim, yaşam boyunca taşınan değerli bir kimliktir ancak birçok spiritüel geleneğe göre insanın özü, karakteri, bilinç düzeyi, deneyimleri ve içsel farkındalığı, herhangi bir kelimenin ifade edebileceğinden çok daha geniştir. Bu yüzden bazı spiritüel öğretiler, ruhun ismini seçmediğini değil, aslında hiçbir isme ihtiyaç duymayacak kadar sınırsız bir varoluşa sahip olduğunu anlatmaya çalışır.
Bu düşünce tarihsel veya bilimsel bir gerçek olarak değil, farklı kültürlerin yüzyıllar boyunca geliştirdiği sembolik ve spiritüel yorumlardan biri olarak değerlendirilmelidir. Ancak tam da bu nedenle, insanlığın Ben kimim sorusuna verdiği en ilginç cevaplardan biri olmayı sürdürmektedir.
