Bazı hayatlar vardır dışarıdan bakıldığında kusursuz bir akışın içindeymiş gibi görünür doğru cümleler kurulmuş, doğru tepkiler verilmiş, doğru zamanlarda gülünmüş, doğru yerlerde susulmuştur ve bu doğruların toplamı, insanın kendisiyle ilgili en büyük yanılgıyı yaratır Her şey yolunda sanılır. Oysa gerçekte, insan bazen en çok kendine yabancılaştığı zamanlarda en uyumlu haline ulaşır çünkü uyum, her zaman kendin olmakla değil, bekleneni oynamakla kazanılır. Rol yapmak çoğu zaman bir seçim gibi başlamaz aksine, küçük uyumlarla fark edilmeyen ayarlamalarla şimdi böyle davranmak daha doğru düşüncesiyle yavaş yavaş hayatın içine sızar ve bir süre sonra insan nerede kendi gibi davrandığını, nerede bir rolün içine girdiğini ayırt edemez hale gelir. İlk başta sadece ortamın gerektirdiği bir esneklik gibi görünen bu durum, zamanla kimliğin temel taşlarını yerinden oynatır çünkü insan sürekli kendini düzenlediğinde, en sonunda kendine ulaşabileceği sabit bir nokta kalmaz.
Çocuklukta başlar bu hikaye. Sevilmek için uslu olmak gerektiğini öğrenen bir çocuk, duygularını bastırarak ilk rolünü oynar kabul görmek için daha sessiz, daha uyumlu, daha doğru olmaya çalışan bir zihin, aslında kendini değil, kendisinden bekleneni büyütür. Ve yıllar geçtikçe bu roller değişir ama mantık aynı kalır. İş hayatında güçlü görünmek için kırılganlığını gizleyen biri, ilişkilerde kaybetmemek için kendinden ödün veren birine dönüşür sosyal ortamlarda beğenilmek için düşüncelerini filtreleyen biri, zamanla ne düşündüğünü gerçekten bilmeyen birine evrilir. En tehlikelisi de budur çünkü bu bir anda olan bir kayıp değildir. İnsan bir sabah uyanıp ben kimim demez aksine, her gün biraz daha uzaklaşır kendinden ve bu uzaklık, alışıldık bir hal aldığı için fark edilmez. Rol oynamak bir süre sonra performans olmaktan çıkar, refleks haline gelir artık düşünmeden yapılan, sorgulanmadan sürdürülen bir yaşam biçimine dönüşür. Ve işte tam o noktada, insan artık bir karakter değildi bir kurguya dönüşür.
Bu kurgu, dışarıdan bakıldığında kusursuz görünebilir herkes seni ne kadar dengeli, ne kadar uyumlu diye tanımlayabilir ama iç dünyanda garip bir boşluk oluşur. Çünkü gerçek benlik, sürekli bastırıldığında yok olmaz sadece sessizleşir. Ve o sessizlik, zamanla huzur değil, ağırlık yaratır. İnsan neden mutlu olmadığını açıklayamaz, neden yorulduğunu tarif edemez ama içinde sürekli bir eksiklik hissi taşır çünkü oynadığı hayat, ona ait değildir. Rol yaparak yaşamak, insanı ikiye böler görünen ve hisseden. Görünen taraf her şeyi kontrol altında tutar, doğru cümleleri kurar, doğru tepkileri verir hisseden taraf ise zamanla geri çekilir, susar, hatta bazen tamamen yok olmuş gibi hissedilir. Ama gerçekte kaybolmaz sadece bekler. Doğru anı, doğru çatlağı, doğru kırılmayı bekler. Çünkü insan, ne kadar uzaklaşırsa uzaklaşsın, kendi gerçeğinden tamamen kopamaz.
Ve o kırılma anı bir gün gelir. Belki bir cümlede, belki bir bakışta, belki de kimsenin olmadığı bir gecede insan aniden şunu fark eder. Ben aslında böyle biri değilim. İşte o an, en zor yüzleşme başlar. Çünkü yıllardır oynanan rolü bırakmak, sadece bir alışkanlığı değil kurulan tüm düzeni sorgulamayı gerektirir. İnsan o zamana kadar kazandığı kabulleri, ilişkileri, hatta kendine anlattığı hikayeyi bile yeniden değerlendirmek zorunda kalır. Gerçek benliğin kaybolduğu an, aslında bir tarih değildir bu, bir süreçtir. Her sustuğunda biraz daha, her kendini geri çektiğinde biraz daha her şimdi böyle olması lazım dediğinde biraz daha uzaklaşırsın. Ve en acı olan şudur. İnsan bazen kaybettiği şeyin ne olduğunu bilir ama ne zaman kaybettiğini hatırlayamaz.
Ama yine de her şey bitmiş değildir çünkü insanın içinde, ne kadar bastırılmış olursa olsun, hep bir gerçek kalır. Ve o gerçek, doğru zamanda yüzeye çıkar. Belki geç olur, belki zor olur ama imkansız değildir. Çünkü insan rol yapmayı öğrenebilir ama kendisi olmayı asla tamamen unutmaz Ve belki de asıl soru şudur. Gerçek benliğin ne zaman kayboldu değil… onu yeniden bulmaya ne zaman cesaret edeceksin
