Kadim dönemlerde büyü ve büyücülük, bugün çoğu zaman korku, karanlık ya da batıl inanç etiketiyle anılsa da, ilk ortaya çıktığı çağlarda insanın doğayla, bilinmeyenle ve kendi iç gücüyle kurduğu ilişkinin en erken ve en samimi biçimlerinden biri olarak kabul edilirdi; çünkü büyü, henüz bilimle ayrışmamış bir dünyada, insanın evreni anlama, etkileme ve denge kurma çabasının doğal bir uzantısıydı. İlk büyü uygulamaları, hastalıkları iyileştirmek, topluluğu korumak, avı bereketlendirmek, mevsimleri okumak ve ruhsal dengeyi sağlamak gibi amaçlarla ortaya çıkmıştı; şamanlar, rahipler ve bilge figürler, doğanın ritmini gözlemleyen, bitkilerin gücünü bilen ve sembollerle çalışan kişiler olarak toplumun merkezinde yer alıyor, büyü burada bir tehdit değil, düzenin sürdürülebilirliği için gerekli bir araç olarak görülüyordu.
Ancak büyünün faydası, niyetle sınırlıydı; kadim anlayışta büyü, tıpkı ateş gibi hem ısıtan hem yakan bir güçtü ve bu güç, kişisel hırslarla, intikam duygusuyla ya da kontrol arzusu ile birleştiğinde dengeyi bozan bir silaha dönüşebiliyordu, işte bu noktada “kara büyü” olarak adlandırılan pratikler ortaya çıktı. Kara büyü, özünde bilgiden çok irade zorlamasına dayanır; bir insanın özgür seçimlerine müdahale etmek, korku yaymak, zarar vermek ya da doğrudan hükmetmek amacıyla yapılan ritüeller, yalnızca hedefi değil, uygulayanı da yıpratırdı, çünkü kadim inançlarda doğaya karşı yapılan her müdahale, mutlaka bir karşılık doğururdu ve bu karşılık çoğu zaman yıkıcı olurdu.
Toplumlar, kara büyünün yarattığı bu bozulmayı fark ettikçe büyücülüğe bakış değişmeye başladı; artık mesele büyünün varlığı değil, kontrolsüz gücün toplum düzenini tehdit etmesiydi ve özellikle merkezi otoritelerin güçlenmeye başladığı dönemlerde, büyü, iktidarın paylaşmak istemediği bir güç alanı haline geldi. Kara büyüye karşı savaş açılmasının nedenleri yalnızca ahlaki değildi; büyü, görünmeyen ama etkili bir güç sunduğu için kralların, rahip sınıflarının ve devlet düzenlerinin denetleyemediği bir alan yaratıyordu, bu da büyüyü, politik ve toplumsal açıdan tehlikeli bir unsur haline getiriyordu.
Bu yüzden büyüye karşı verilen mücadele, çoğu zaman “kötülüğe karşı iyilik” anlatısı üzerinden yürütülse de, derinlerde yatan neden güç kontrolüydü; hangi bilginin meşru sayılacağına, kimin doğa ile konuşabileceğine ve hangi ritüelin kabul edilebilir olduğuna artık bireyler değil, kurumlar karar vermek istiyordu. Büyücülüğün yok edilişi olarak adlandırılan süreç, aslında bir anda gerçekleşmedi; bilgi ya bastırıldı, ya sembollere gizlendi, ya da dini ritüellerin içine eritilerek dönüştürüldü ve açıkça büyü yapan figürler ya şeytanlaştırıldı ya da toplumdan dışlandı.
Kadim metinlerde sıkça rastlanan “yasak bilgi” kavramı, işte bu dönemin ürünüdür; büyü tamamen yok edilmedi, sadece isim değiştirdi, biçim değiştirdi ve görünmez hale getirildi, çünkü insanın bilinmeyene dokunma arzusu bastırılsa bile ortadan kaldırılamazdı. Sonuçta kara büyüye karşı açılan savaş, yalnızca zararlı ritüellere karşı değil, kontrol edilemeyen bilgiye karşı da verilmiş bir savaştı; büyü, fayda sağladığında kutsal, tehdit oluşturduğunda şeytani ilan edildi ve bu ikilik, insanlığın bilgiyle kurduğu çelişkili ilişkinin en eski örneklerinden biri olarak tarihe kazındı.
Bugün geriye dönüp bakıldığında görülür ki, kadim dönemlerde büyü, ne tamamen masumdu ne de tamamen karanlık; o, insanın güce yaklaşım biçimini yansıtan bir aynaydı ve bu aynada görünen şey, çoğu zaman büyüden çok insanın kendisiydi.
