1943 yılının sonbaharında, II. Dünya Savaşı’nın en sert günleri yaşanırken, Amerikan Donanması’na ait bir geminin güçlü elektromanyetik alanlar kullanılarak görünmez hale getirildiği ve hatta kısa süreliğine başka bir limana ışınlandığı iddiası, aradan geçen on yıllara rağmen zihinleri meşgul etmeye devam eden modern çağın en tartışmalı anlatılarından biri haline gelmiştir bu iddiaya göre deneyin merkezinde USS Eldridge adlı destroyer eskort gemisi bulunmakta ve amaç, Alman denizaltılarının radar sistemlerinden tamamen saklanabilen bir askeri teknoloji geliştirmektir. Anlatının temelini oluşturan hikaye, geminin etrafına yerleştirilen yüksek güçlü jeneratörlerin devreye girmesiyle yoğun bir elektromanyetik alan oluşturulduğunu, geminin yeşilimsi bir enerji sisiyle kaplandığını ve birkaç dakika içinde fiziksel olarak gözden kaybolduğunu ileri sürmekte, hatta daha ileri versiyonlarda geminin Virginia’daki Norfolk limanında anlık olarak belirdiği ve ardından tekrar Philadelphia’ya döndüğü iddia edilmektedir ancak bu dramatik anlatımın tarihsel belgelerle desteklenmediği ve resmi askeri kayıtların söz konusu tarihlerde USS Eldridge’in farklı bir bölgede bulunduğunu gösterdiği bilinmektedir. Deneyde kimlerin yer aldığı sorusu ise tamamen iddialara dayalıdır, çünkü resmi arşivlerde böyle bir proje bulunmadığından, anlatılan isimler daha çok söylentiler ve mektuplar üzerinden şekillenmiştir 1950’li yıllarda Carl Allen adlı bir kişinin bilim yazarı Morris K. Jessup’a gönderdiği mektuplar, bu efsanenin yayılmasında belirleyici olmuş, Allen deneyin gizli tutulduğunu, mürettebatın bir kısmının gemi gövdesiyle bütünleştiğini, bazılarının akıl sağlığını kaybettiğini ve hayatta kalanların susturulduğunu iddia etmiş, hatta teorik temel olarak Albert Einstein’ın Birleşik Alan Teorisi’ne atıfta bulunmuştur ancak Einstein’ın böyle bir askeri projede yer aldığına dair güvenilir hiçbir kanıt bulunmamaktadır.
Bu deney kimin emriyle yapıldı sorusu da benzer şekilde efsanenin parçasıdır, çünkü anlatı ABD Donanması’nın üst düzey komutanlarının Alman denizaltı tehdidine karşı radardan görünmez gemiler üretmek amacıyla bu projeyi başlattığını söylese de, savaş dönemine ait teknik belgeler gemilerde uygulanan degaussing adı verilen manyetik alan azaltma işlemlerinin yanlış anlaşılmış olabileceğini göstermekte, yani radara yakalanmayı zorlaştırmak için yapılan standart uygulamaların zamanla olağanüstü bir hikayeye dönüştürülmüş olabileceği düşünülmektedir. Olasılık meselesine gelindiğinde, tarihsel kanıtlar, teknik imkanlar ve resmi arşivler birlikte değerlendirildiğinde, Philadelphia Deneyi’nin iddia edildiği biçimde fiziksel görünmezlik ya da teleportasyon sağlamış olma ihtimali son derece düşüktür ve akademik çevrelerde bu ihtimal neredeyse sıfıra yakın kabul edilmektedir çünkü 1940’lı yılların elektromanyetik teknolojisi bir savaş gemisini fiziksel olarak başka bir noktaya taşıyabilecek kapasitede değildir ve böyle bir olayın yüzlerce askeri personel tarafından tamamen gizli tutulması da pratikte mümkün görünmemektedir. Peki eğer gerçek değilse, neden saklanıyor gibi düşünülüyor ve nerede kullanılıyor olabilir sorusu neden hala canlıdır bunun cevabı büyük ölçüde savaş dönemlerinin kapalı yapısında ve insanların bilinmeyene duyduğu merakta yatmaktadır, çünkü atom bombası gibi projelerin yıllarca gizli yürütülmüş olması, kamuoyunda gizli teknolojiler fikrini beslemiş, böylece gerçek projelerle hayal ürünü anlatılar birbirine karışmıştır. Bugün Philadelphia Deneyi, tarihsel olarak doğrulanmış bir askeri operasyon olmaktan ziyade, savaş psikolojisinin, gizli projelere duyulan güvensizliğin ve bilim kurgu ile gerçek arasındaki ince çizginin birleşiminden doğmuş modern bir mit olarak değerlendirilmektedir ancak bu mit, insanlığın görünmezlik, maddeyi kontrol etme ve mekanı aşma arzusunun ne kadar güçlü olduğunu gösteren sembolik bir anlatı olarak yaşamaya devam etmektedir, çünkü bazen bir hikayenin gücü, onun gerçek olup olmamasından çok, insanların neye inanmak istediğiyle ilgilidir.
