İnsan hayatı boyunca ölüm kelimesini defalarca duyar, başkalarının kayıplarına tanık olur, cenazelere gider, taziyelerde bulunur ve ölümün hayatın kaçınılmaz bir gerçeği olduğunu aklıyla kabul eder. Fakat bütün bu deneyimlerin çoğu, ölümün gerçek ağırlığını tam olarak hissettirmez çünkü ölüm çoğu zaman uzakta duran bir kavram gibi görünür, insan onu bilir ama tam anlamıyla içinde yaşamaz.
Bir komşunun babası öldüğünde üzülürsün, bir arkadaşının annesini kaybettiğini duyduğunda içten bir başsağlığı dilersin, hatta o kişinin acısını gerçekten anlamaya çalışırsın. Yine de hayat bir süre sonra normal akışına döner çünkü o kayıp senin dünyanın merkezinde değildir, o acı senin günlük hayatının tam ortasında duran bir boşluk bırakmaz.
Ama bir gün ölüm kapını kendi evinde çaldığında, mesela kendi babanın ölüm haberi geldiğinde, işte o anda ölüm ilk kez bir kelime olmaktan çıkar ve gerçek bir anlam kazanır. O anda yalnızca bir insanı kaybetmezsin, aynı zamanda çocukluğunun bir parçasını, sana güven veren bir sesi, zor zamanlarda var olduğunu bildiğin bir gölgeyi de kaybedersin.
Ölüm sadece birinin hayattan gitmesi değildir, aynı zamanda hayatın içindeki bazı duyguların, alışkanlıkların ve hatıraların da sessizce yer değiştirmesidir. Çünkü baban öldüğünde dünya aynı kalır, sokaklar aynı olur, insanlar aynı şekilde yürür ama senin içindeki dünya artık eskisi gibi değildir.
Belki de insan ölümü gerçekten ancak ona en yakın olan birini kaybettiğinde anlar. O zaman ölüm bir haber olmaktan çıkar, insanın kalbinde açılmış görünmez bir boşluğa dönüşür ve insan o boşlukla yaşamayı öğrenirken, hayatın aslında ne kadar kırılgan ve ne kadar değerli olduğunu ilk kez derinden hisseder.
