Tanrılar bile terapiye gitse ne olurdu diye düşündün mü hiç? Meğer Olimpos’un zirvesi dışarıdan göründüğü kadar kusursuz değilmiş, Zeus “ben mi sorunluyum?” diye dert yanarken, Aphrodite hala “biraz daha ilgi görsem düzelirim” modunda, Hades ise “ben iyiyim, insanlar çok geliyor” diyerek yeraltında sessizliğe sığınmış durumda, Loki terapisti bile trollediği için kaosu bırakmaya hiç niyetli görünmüyor, Ares öfke kontrolünü “kılıçla ifade edenler kulübü”ne çevirmişken, Medusa ise “beni böyle yapan hayat” diyerek haklı bir isyanın ortasında. Yani kısacası mesele tanrı olmak değilmiş, mesele kim olursan ol kafanın içindeki o sesle anlaşabilmekmiş.
