Atasporu okçuluk, yalnızca bir okun yaydan ayrılıp hedefe doğru yol alması değildir; o an, insanın nefesiyle zihni arasında kurduğu görünmez bir anlaşmanın, sabırla yoğrulmuş disiplinin ve içsel sessizliğin tek bir çizgiye dönüşmesidir ve bu yüzden okçuluk, kas gücünden çok akıl terbiyesi isteyen nadir sporlardan biri olarak yüzyıllar boyunca saygıyla korunmuştur.Okçu, yayı eline aldığı anda dış dünyadan kopmaz, tam tersine onunla derin bir bağ kurar; rüzgarın yönünü yalnızca yüzünde hissetmez, hedefin uzaklığını yalnızca gözleriyle ölçmez, kendi içindeki dalgalanmayı da dengelemek zorunda olduğunu bilir, çünkü titreyen bir zihin en keskin oku bile yoldan çıkarabilir. İşte bu yüzden okçuluk, acele edenin değil, beklemeyi bilenin sporudur; sabırsız olan yayı çeker ama hedefi kaçırır, sakin kalan ise oku atmadan önce zaten kazanmıştır.

Atasporu okçulukta hedef, yalnızca karşıda duran bir daire değildir; hedef, okçunun kendi sınırlarıdır, dikkati dağıtan düşünceleridir, korkusudur, özgüvenle kibir arasındaki ince çizgidir ve her atış, bu içsel engellerle yapılan sessiz bir yüzleşmeye dönüşür. Okçu, oku bırakmadan önce zihnini boşaltmayı öğrenir; ne geçmişin pişmanlıklarını taşır yanında ne de geleceğin endişesini, çünkü hedefi vurmak için gereken tek zaman, tam da o andır. Disiplin, bu sporun omurgasıdır; her tekrar, her gerilim, her nefes alış, okçunun bedenine olduğu kadar karakterine de kazınır ve zamanla okçuluk, bir spor olmanın ötesine geçerek bir yaşam biçimine dönüşür. Yayın her çekilişinde sabır biraz daha derinleşir, odak biraz daha keskinleşir ve kişi fark etmeden, günlük hayatta da hedeflerine daha sakin, daha bilinçli yaklaşmayı öğrenir.

At sırtında yapılan geleneksel okçuluk ise bu heyecana ayrı bir katman ekler; hareket halindeyken hedefi vurabilmek, yalnızca ustalık değil, tam bir zihin beden uyumu ister ve bu uyum, geçmişte savaş meydanlarında hayatta kalmanın anahtarı olduğu kadar, bugün insanın kendini tanımasının da güçlü bir yoludur. Okçu burada yalnızca hedefi değil, hızını, dengesini ve karar anını da yönetmek zorundadır; çünkü yanlış zamanda bırakılan bir ok, doğru niyetle atılmış olsa bile amacına ulaşamaz. Atasporu okçuluk, insana şunu fısıldar: Hayatta her hedef vurulmaz, ama doğru duruşla, doğru odakla ve doğru anda bırakılan her ok, insanı kendi merkezine biraz daha yaklaştırır. Bu yüzden okçuluk, seyredeni heyecanlandıran, yapanı ise dönüştüren bir sanattır; her atışta geçmişin bilgeliğini bugünün sabrıyla birleştirir ve okçuya yalnızca hedefi değil, kendini de nişan almayı öğretir.